เมื่อเหลือระยะทางอีกสามร้อยกิโลเมตรจะถึงฐานทางเหนือ ขบวนรถก็เข้าสู่เขตภูเขา
ฝนห่าใหญ่ซัดถนนจนพังเสียหาย พวกเขาจึงทำได้เพียงหาที่พักค้างคืนในเกสต์เฮาส์ร้างแห่งหนึ่ง ห้องส่วนใหญ่มีน้ำรั่ว มีเพียงห้องนอนด้านในสุดของชั้นสองที่แห้งสนิท และยังมีเตียงที่พอนอนได้เหลืออยู่หนึ่งเตียง
ทุกคนต่างมองไปทางหยวนเจียวโดยไม่รู้ตัว
นางก็มองไปยังเตียงตัวนั้น “ฉันจะนอนที่นี่”
ผู้รอดชีวิตหญิงคนหนึ่งที่เพิ่งเข้าร่วมกลุ่มพลันเอ่ยอย่างไม่พอใจ “ทำไมล่ะ? ที่นี่ยังมีคนแก่กับคนบาดเจ็บอยู่นะ”
“เพราะวันนี้ฉันใช้พลังทำความสะอาดน้ำไปยี่สิบลิตร”
“หมอซูยังรักษาคนบาดเจ็บไปสามคน นางยังไม่ได้เรียกร้องจะนอนเตียงเลย”
ซูว่านหนิงเอ่ยตามคาด “ฉันนอนที่ไหนก็ได้ ยกเตียงให้ป้าเจ้าเถอะ ขาของป้าไม่ค่อยดี”
หยวนเจียวกอดเป้ของตัวเองแน่น “นางยกที่ของนางให้ ไม่ใช่ที่ของฉัน”
“ทำไมเธอต้องคิดเล็กคิดน้อยกับทุกเรื่องด้วย?”
“ถ้าไม่คิดให้ชัดเจน สุดท้ายก็จะมีคนมาตัดสินใจแทนฉัน”