ต้นฤดูใบไม้ร่วง พ.ศ. 2528 หยวนเจียวลากกระเป๋าเดินทางสองใบมายืนอยู่หน้าประตูบ้านพักข้าราชการในเขตทหาร
พูดให้ถูกคือ เธอไม่ได้เป็นคนลากกระเป๋าเดินทาง
ใบซ้ายอยู่ในมือนายทหารติดตาม ส่วนใบขวาถูกเจียงเจิงที่เพิ่งรีบมาถึงหิ้วไว้ เธอสวมเพียงหมวกกันแดด มือถือพัดพับเล็ก ๆ เดินไปได้ไม่ถึงสองร้อยเมตรก็หยุดลง
“อีกนานไหม”
เจียงเจิงสวมเครื่องแบบทหารเต็มยศ ไหล่หลังผึ่งผาย ขมับยังมีเหงื่อจากการฝึก เขาแต่งงานกับหยวนเจียวมาสองปีแล้ว แต่เวลาที่ได้อยู่ด้วยกันจริง ๆ รวมกันยังไม่ถึงสามเดือน เห็นได้ชัดว่าไม่ชินกับการถูกภรรยาใช้งานอย่างเป็นธรรมชาติเช่นนี้
“แถวที่สามข้างหน้า”
“เจ็บเท้าแล้ว”
ชายหนุ่มก้มมองรองเท้าหนังสีขาวคู่เล็กบนเท้าเธอแวบหนึ่ง
“มาตามสามีไปอยู่ด้วยทั้งที ยังใส่รองเท้าส้นสูงอีกเหรอ”
“ก็เพราะมันสวยไง”
เธอตอบอย่างมั่นอกมั่นใจ
เจียงเจิงเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนส่งกระเป๋าเดินทางทั้งสองใบให้นายทหารติดตาม แล้วหันกลับมาย่อตัวลงตรงหน้าเธอ
“ขึ้นมา”
หยวนเจียวทิ้งตัวพาดบนหลังเขาอย่างพอใจ แล้วโอบคอเขาไว้
“เจียงเจิง คุณหล่อกว่าในรูปอีกนะ”