บนระเบียงของงานเลี้ยงยามค่ำ หยวนเจียวกำลังชมทิวทัศน์ยามค่ำคืนของเมือง
กู้เฉิงเหย่ไปเอาน้ำหอมที่เธอลืมไว้ในรถ ส่วนกู้หมิงจูกลับโรงแรมไปพร้อมกับคุณย่า ตอนหยวนซิ่วตามมาหาเธอ อารมณ์ที่เก็บกดมานานหลายปีก็แทบจะควบคุมไม่อยู่แล้ว
“เธอดีใจมากเลยสินะ?”
หยวนเจียวหันกลับมา “พี่สาวทำไมทุกโลก...เอ่อ ทำไมถึงถามคำถามแบบนี้ทุกทีเลยคะ”
เธอรีบเปลี่ยนคำพูด ถวนถวนในจิตสำนึกยกมือปิดปาก
หยวนซิ่วไม่ทันสังเกต
“เธอรู้ใช่ไหมว่าบริษัทของฉางชิงไม่มีหุ้นของฉัน?”
“ไม่รู้ค่ะ”
“ไม่ต้องมาเสแสร้ง เธออยากเห็นฉันขายหน้ามาตั้งนานแล้ว”
หยวนเจียวหันกลับไป มองแสงไฟต่อ
“พี่สาวคะ ฉันไม่ได้ใส่ใจพี่ขนาดนั้น”
คำพูดนี้ทิ่มแทงหยวนซิ่วจนเจ็บปวดไปทั้งใจ
“ทำไมกัน?” เสียงเธอสั่น “ทั้งที่ฉันเป็นคนเลือกอนาคต ทั้งที่ฉางชิงกลายเป็นมหาเศรษฐีอันดับหนึ่งของประเทศ ทำไมทุกคนยังคิดว่าเธอมีชีวิตดีกว่าฉัน?”
“ฉันอยู่กับสามีในหอพักยาวห้องเรียง ขายสินสอดเอาเงินมาช่วยเขาตั้งตัว คลอดลูกให้เขา ดูแลครอบครัว ช่วยจัดการธุรกิจ แล้วเธอทำอะไรบ้าง?”
“เธอทำอาหารไม่เป็น คิดบัญชีก็ไม่เป็น แม้แต่ลูกของตัวเองยังให้คนอื่นเลี้ยงจนโต”
“นอกจากหน้าตาสวยกับพูดจาหวานหู เธอยังทำอะไรเป็นอีก?”
หยวนเจียวครุ่นคิดอย่างจริงจังอยู่ครู่หนึ่ง
“ใช้เงินเป็นค่ะ”
หยวนซิ่วชะงักงัน
“กู้เฉิงเหย่ชอบดูฉันใช้เงินที่เขาหามาได้ค่ะ” หยวนเจียวขยับข้อมือที่สวมสร้อยข้อมือเพชร “ทุกครั้งที่ฉันได้รับของขวัญ ฉันดีใจ เขาก็ยิ่งอยากให้ฉันมากขึ้น”