เจ้าชุนเหมยอาศัยอยู่ทางตะวันออกสุดของบ้านพักข้าราชการ
ในห้องโถงบ้านนางมีจักรเย็บผ้ายี่ห้อหูตี้ตั้งอยู่ เสียงเหยียบแป้นจักรดังตั้งแต่เช้าจรดค่ำ ภรรยาทหารแถวนั้นซื้อเสื้อผ้าสำเร็จรูปไม่ไหว จึงเอาผ้ามาให้นางตัดเย็บ คิดค่าแรงเสื้อเชิ้ตตัวละสองหยวน กางเกงตัวละสามหยวน
วันที่สามหลังจากหยวนเจียวย้ายเข้ามาอยู่บ้านพักข้าราชการ เจ้าชุนเหมยก็มาเยี่ยมถึงบ้าน
นางหิ้วตะกร้าผักที่ปลูกเองมาด้วย ทั้งยังอาสาวัดตัวให้หยวนเจียว บอกว่าจะเย็บกระโปรงตัวใหม่ให้เป็นของขวัญพบหน้า
“ไม่ต้องให้ฟรี” หยวนเจียวพลิกดูสมุดแบบที่นางนำมา “ฉันจ่ายเงิน”
เจ้าชุนเหมยยิ้มพลางว่า “เป็นภรรยาทหารเหมือนกัน คุยเรื่องเงินแล้วจะห่างเหินกันเปล่า ๆ”
“ไม่คุยเรื่องเงินต่างหาก ถึงจะห่างเหิน”
หยวนเจียวเลือกชุดกระโปรงเข้ารูปสักแบบ แล้ววาดแบบคอเสื้อกับแขนเสื้อขึ้นใหม่
เจ้าชุนเหมยเหลือบมอง “คอเสื้อแบบนี้เปลืองผ้า แขนก็กว้างเกินไป ไม่เห็นจะใช้งานได้ดีเท่าแบบในสมุดเลย”