วันเกิดอายุครบสามสิบปีของหลินหวานชิ่ง เฮ่อจิ่งเหยาถามว่าเธออยากได้อะไร
เธอตอบเหมือนทุกปีว่า “ไม่ต้องซื้ออะไรทั้งนั้น แค่มากินข้าวกับฉันก็พอแล้ว”
เฮ่อจิ่งเหยาเตรียมดอกไม้หนึ่งช่อกับอาหารค่ำหนึ่งมื้อ
แต่พอใกล้เวลาเลิกงาน บริษัทสาขาต่างประเทศกลับเกิดปัญหาเรื่องสัญญาขึ้นกะทันหัน เขาโทรศัพท์ไปขอโทษ บอกว่าจะรีบกลับมาให้เร็วที่สุด
หลินหวานชิ่งนั่งรออยู่ในร้านอาหารคนเดียวถึงสามชั่วโมง
เมื่อพนักงานเสิร์ฟเดินมาถามเป็นครั้งที่ห้าว่าจะเสิร์ฟอาหารหรือยัง ในที่สุดเธอก็บอกว่าไม่ต้องรอแล้ว เค้กวันเกิดมีขนาดเพียงฝ่ามือ เป็นของแถมจากทางร้าน บนนั้นไม่มีแม้แต่ชื่อ
เฮ่อจิ่งเหยากลับถึงบ้านตอนตีหนึ่ง พร้อมมอบสร้อยคอที่เพิ่งให้ผู้ช่วยไปซื้อมาให้เธอ
“ขอโทษนะ พรุ่งนี้ฉันจะชดเชยให้”
หลินหวานชิ่งมองแบรนด์นั้นแวบหนึ่ง ราคาไม่ถึงสองหมื่นหยวน ถ้าเป็นเมื่อก่อนเธอคงรู้สึกว่ากำลังดี แต่ตอนนี้ภาพแกลเลอรีของหยวนเจียว มรกต และเช็คห้าล้านหยวนกลับผุดขึ้นมาในหัว