วันเกิดของคุณย่าเฮ่อ หลินหวานชิ่งเดิมทีไม่อยากไปร่วมงาน
ผู้เฒ่าโทรมาด้วยตัวเอง นางถึงยอมเปลี่ยนเสื้อผ้าอย่างเสียไม่ได้ ตอนเดินเข้าบ้านเก่า หยวนเจียวกำลังเดินลงมาจากชั้นบนพร้อมกับเฮ่อเยี่ยนหลี่พอดี
หลังป่วยหนัก ชายหนุ่มก็ใช้ชีวิตเป็นเวล่ำเวลามากขึ้น สีหน้าสดใสกว่าแต่ก่อน ส่วนหยวนเจียวสวมกระโปรงยาวสีมุกเนื้อนุ่ม คอประดับมรกตที่คุณย่าเฮ่อมอบให้ ทั้งตัวดูงดงามเปล่งประกายและผ่อนคลายเต็มที่
มีคนยิ้มถามนางว่าช่วงนี้วาดรูปเป็นอย่างไรบ้าง
“ไม่วาดแล้วค่ะ” หยวนเจียวตอบ “ยืนนาน ๆ แล้วเมื่อยไหล่”
“แล้วแกลเลอรีล่ะคะ?”
“ให้ภัณฑารักษ์คนหนึ่งเช่าอยู่ค่ะ ค่าเช่าพอให้ฉันซื้อกระโปรงได้ตั้งหลายตัวทุกปี”
ทุกคนพากันหัวเราะ
แม้แต่แกลเลอรีที่เฮ่อเยี่ยนหลี่มอบให้เพราะอารมณ์ชั่ววูบ นางยังเปลี่ยนให้กลายเป็นรายได้มั่นคงได้
หลังอาหาร คุณย่าเฮ่อหยิบเอกสารเพิ่มเติมพินัยกรรมฉบับใหม่ออกมา ท่านแบ่งบ้านเก่าหลังหนึ่งกับสัดส่วนกองทุนบางส่วนให้ลูกหลานหลายคน ในนั้นมีชื่อหยวนเจียวด้วย
แต่ไม่มีชื่อหลินหวานชิ่ง
ทั้งที่นางเป็นคนที่รู้ความและขยันขันแข็งที่สุดมาโดยตลอด ยามผู้เฒ่ารู้สึกไม่สบาย นางก็คอยดูแล งานรวมญาติช่วงเทศกาล นางไม่เคยขาด ใครเอ่ยปากขอความช่วยเหลือ นางก็แทบไม่เคยปฏิเสธ