หลังเรื่องร้องเรียนสงบลง สิ่งแรกที่กู้เฉิงเหย่ทำคือจ้างนักบัญชีประจำให้ร้านซ่อม
สิ่งที่สองคือส่งสัญญาความร่วมมือทั้งหมดไปขึ้นทะเบียนกับสำนักงานเขตอีกครั้ง
เมื่อก่อนเขารำคาญกฎเกณฑ์พวกนี้ที่สุด แต่ตอนนี้กลับตรวจสอบใบเสร็จทุกใบด้วยตัวเอง มีคนหัวเราะว่าเขาถูกงูกัดครั้งเดียวก็กลัวเชือกไปสิบปี เขาเพียงตอบว่า “เมียผมขี้กลัว จะปล่อยให้นางกังวลไม่ได้”
หยวนเจียวยังคงไม่แตะสมุดบัญชี
พอถึงสิ้นเดือน นักบัญชีรายงานบัญชี นางฟังเพียงตัวเลขสองตัวสุดท้ายว่าได้กำไรเท่าไร และแบ่งได้เท่าไร
แต่ใครลงแรงไปบ้าง นางจำได้หมด
ช่างอาวุโสปรับปรุงเครื่องยนต์ กู้เฉิงเหย่เตรียมเพิ่มโบนัสให้อีกสิบหยวน แต่นางบอกว่าน้อยเกินไป เจ้าหน้าที่เขตช่วยประสานเรื่องที่จอดรถ นางเตือนกู้เฉิงเหย่าให้ส่งธงเกียรติยศไปขอบคุณ ไม่ใช่ส่งของขวัญส่วนตัว เจิ้งม่านหัวแนะนำแหล่งสินค้าให้ นางยืนกรานแบ่งกำไรตามสัญญา