นักบำเพ็ญสายแพทย์ที่เก่งกาจที่สุดของสำนักหลิงเซียวพำนักอยู่บนยอดเขาร้อยสมุนไพร
หยวนเจียวไม่อยากบังคับกระบี่ฝ่าลมหนาว จึงไปขอยืมนกกระเรียนขาวนิสัยอ่อนโยนจากสวนสัตว์วิเศษตัวหนึ่ง แต่เมื่อเห็นว่าไม่มีเบาะรองนั่งบนหลังนก นางก็ยืนอยู่ที่เดิม ไม่ยอมขึ้นไป
ศิษย์น้อยผู้เฝ้าสวนสัตว์วิเศษจนปัญญา “ศิษย์พี่หยวน คนอื่นเขาก็นั่งกันตรง ๆ ทั้งนั้น”
“มันแข็ง”
“ผู้บำเพ็ญตนที่ไหนจะบอบบางถึงเพียงนี้?”
หยวนเจียวหันไปมองเซี่ยเหยียนฉือ
ชายหนุ่มได้รับคำสั่งจากเจ้าสำนักให้คอยจับตาดูนาง จึงติดตามนางมาตลอดทาง
“ศิษย์พี่”
“ไม่มีเบาะรองนั่ง”
“ผ้าคลุมของท่านหนามาก”
เซี่ยเหยียนฉือเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนปลดผ้าคลุมสีหมึกออก พับให้เรียบร้อยแล้วปูลงบนหลังนกกระเรียน
ศิษย์น้อยมองจนตาแทบถลน
ผ้าคลุมผืนนั้นทำจากไหมหนอนไหมหิมะชั้นสูง ผ่านการหลอมกลั่นจนไม่หวั่นน้ำหรือไฟ ทั้งยังรับการโจมตีจากผู้บำเพ็ญขั้นหยวนอิงได้หนึ่งครั้ง ทว่าตอนนี้กลับถูกหยวนเจียวใช้รองก้น
นางนั่งลง พอรู้สึกสบายก็เอ่ยชมทันทีว่า “ศิษย์พี่ดูแลคนเก่งที่สุด”
เซี่ยเหยียนฉือเบือนสายตาไปทางอื่น “นั่งให้มั่น”
ตานหัวจินเหริน ประมุขยอดเขาร้อยสมุนไพร ตรวจชีพจรให้นาง คิ้วขมวดแน่นขึ้นเรื่อย ๆ
“ใครให้เจ้าฝึกคัมภีร์กระบี่หยกเย็น?”