หลังจากหลินชิวเยว่หายป่วยแล้ว เธอก็แทบไม่มาบ้านตระกูลโจวอีกเลย
บางครั้งที่บังเอิญพบกันในบ้านพักข้าราชการ เธอยังคงอดสังเกตไม่ได้ว่าหยวนเจียวสวมเสื้อผ้าแบบไหน หรือโจวเยี่ยนชวนช่วยถืออะไรให้ ก่อนจะรีบเบือนสายตาหนีไป
เธอไม่เคยขอโทษ และหยวนเจียวก็ไม่ต้องการคำขอโทษ
วันเวลาของทั้งสองคนยังคงดำเนินต่อไป
ปี 1978 โจวเยี่ยนชวนกลับมาฝึกซ้อมตามปกติ และได้รับความดีความชอบจากผลงานในภารกิจจนได้เลื่อนยศ หยวนเจียวนำเงินที่ครอบครัวลุงนำมาคืนไปซ่อมแซมบ้านที่พ่อทิ้งไว้ แล้วฝากให้สำนักงานเขตปล่อยเช่า ทำให้มีรายรับจากค่าเช่ามั่นคงทุกเดือน
เธอไม่ได้ไปทำงานที่โรงงานทอผ้า และไม่ได้ตั้งแผงค้าขายทำธุรกิจเหมือนบรรดาภรรยาทหารมือฉมังที่เริ่มมีขึ้นในบ้านพักข้าราชการภายหลัง
เธอยังคงชอบซื้อกระโปรง ทาครีมสโนว์ เดินไปได้ไม่กี่ก้าวก็ร้องว่าเหนื่อย
สิ่งที่เปลี่ยนไปคือ คนในบ้านไม่มีใครมองว่าสิ่งเหล่านี้เป็นข้อเสียอีกต่อไป
โจวเหว่ยตงสอบเข้าโรงเรียนนายร้อยได้ตอนอายุสิบหก ก่อนออกจากบ้าน เขาจัดบัญชีรายรับรายจ่ายของครอบครัวทั้งหมดให้เรียบร้อย แล้วส่งให้พ่ออย่างจริงจัง