“ฉันยินดีจะแต่งงานกับลู่ฉางชิง”
เสียงของหญิงสาวดังเข้าหู ขณะที่หยวนเจียวเพิ่งได้สติกลับคืนมา
นางนั่งอยู่ข้างโต๊ะอาหารที่ปูผ้าลายดอกไม้ผืนเล็กไว้ ตรงหน้ามีกระดาษแดงสองแผ่นเขียนชื่ออยู่ แผ่นซ้ายคือกู้เฉิงเหย่ แผ่นขวาคือลู่ฉางชิง
ผู้พูดคือหยวนซิ่ว พี่สาวของนางในชาตินี้
หยวนซิ่วอายุยี่สิบสองปี สวมเสื้อผ้าฝ้ายสีน้ำเงินที่ซักจนซีดขาว สีหน้ามุ่งมั่นจนแทบจะร้อนรน มือทั้งสองกดกระดาษแดงที่เขียนชื่อลู่ฉางชิงไว้แน่น ราวกับสิ่งนั้นไม่ใช่ผู้รู้หนังสือย้ายกลับเมืองที่ยากจนจนไม่มีแม้แต่ที่พักอาศัย หากเป็นบัตรผ่านสู่อนาคตอันรุ่งโรจน์
มารดาหวังชูเฟิ่นมีสีหน้าลำบากใจอย่างยิ่ง
“เรื่องแต่งงานตกลงกันไว้นานแล้ว เจ้ากับตระกูลกู้มีสัญญาเก่าต่อกัน ส่วนเจียวเจียวก็หมั้นหมายกับมารดาของฉางชิงมาตั้งแต่ยังเล็ก จวนจะไปจดทะเบียนอยู่แล้วค่อยสลับคู่สมรส คนอื่นจะพูดกันอย่างไร”
“ตอนนี้ใคร ๆ ก็ส่งเสริมเสรีภาพในการแต่งงาน” หยวนซิ่วเงยหน้าขึ้น “ฉันชอบฉางชิง น้องสาวไม่ใช่รังเกียจเขาที่ยากจนมาตลอดหรอกหรือ? อีกทั้งนางก็ชอบผู้ชายหน้าตาดี กู้เฉิงเหย่เหมาะพอดี”