เฮ่อเยี่ยนหลี่พาหยวนเจียวไปสุสานด้วยกัน
พ่อแม่ของเจ้าของร่างเดิมฝังอยู่ด้วยกันที่ชานเมือง คนทั้งสองในรูปบนป้ายหลุมศพยิ้มอย่างอ่อนโยน แต่กลับไม่มีโอกาสได้เห็นชีวิตของลูกสาวหลังเติบโตขึ้นเลย
หยวนเจียววางช่อดอกไม้ลง แล้วจัดวางชาที่พ่อชอบดื่มตอนมีชีวิตอยู่กับขนมเกาลัดที่แม่ชอบกินไว้ด้วยกัน
เฮ่อเยี่ยนหลี่ยืนอยู่ข้างหลังนาง พูดเสียงเบาว่า “คดีของโจวเชียนส่งต่อให้ฝ่ายสืบสวนอาชญากรรมทางเศรษฐกิจแล้ว บริษัทเปล่าหลายแห่งที่นางดูแลล้วนมีปัญหา”
“อืม”
“ตั้งแต่แรกที่นางเข้าหาเจียวเจียว ก็คิดจะใช้ประโยชน์จากความสัมพันธ์ของตระกูลเฮ่อ”
หยวนเจียวไม่ได้แปลกใจ “งั้นก็แปลว่าไม่ใช่ทุกคนที่บอกให้ฉันเป็นอิสระจะหวังให้ฉันมีชีวิตที่ดีสินะ”
เฮ่อเยี่ยนหลี่มองไปยังป้ายหลุมศพ
“ตอนนั้นที่ผมรับปากคุณอาหยวนว่าจะดูแลเจียวเจียว ไม่ใช่แค่คำพูดตามมารยาท”
“ฉันรู้”
“ถึงเราจะไม่ได้คบกัน ผมก็จะไม่ปล่อยให้เจียวเจียวไม่มีที่ไป”
“ฉันก็รู้” หยวนเจียวหันกลับมา กอดเอวเขาเบา ๆ “แต่ฉันจะพึ่งแค่คำสัญญาของพี่อย่างเดียวไม่ได้”
ร่างของเฮ่อเยี่ยนหลี่แข็งเกร็งเล็กน้อย ก่อนฝ่ามือจะวางลงบนแผ่นหลังของนางในที่สุด “อยากได้อะไร”
“อยากได้สิ่งที่กฎหมายรับรองด้วย”