วันเกิดอายุเจ็ดสิบหกปีของคุณย่าเฮ่อมาถึงในไม่ช้า
คนชราไม่อยากจัดงานใหญ่โต จึงเชิญเพียงลูกหลานในบ้านมาร่วมรับประทานอาหาร หลินหวานชิ่งมาเยือนบ้านอย่างเป็นทางการครั้งแรกในฐานะแฟนสาวของเฮ่อจิ่งเหยา พร้อมนำผ้าคลุมไหล่ผ้าแคชเมียร์ที่เธอถักเองนานถึงสองเดือนมามอบให้
ส่วนหยวนเจียวมอบกล่องเครื่องประดับเคลือบลงยาโบราณใบหนึ่ง
“นี่คงราคาหลายแสนใช่ไหม?” หลินหวานชิ่งเห็นตราประทับของร้านประมูลจึงขมวดคิ้วเล็กน้อย “หรือว่าใช้เงินของคุณเฮ่อซื้อมา?”
“ใช่ค่ะ” หยวนเจียวพยักหน้า “พี่เฮ่อเยี่ยนหลี่ออกเงิน หนูเป็นคนเลือกเอง”
หลินหวานชิ่งดูเหมือนจะจับจุดบกพร่องในตรรกะของเธอได้เสียที “ใช้เงินของเขาซื้อของขวัญให้ครอบครัวเขา แบบนี้ยังเรียกว่าเป็นน้ำใจของเธอได้หรือ?”
“แน่นอนค่ะ” หยวนเจียวเปิดกล่องออก ด้านในปูด้วยกำมะหยี่สีเขียวเข้มนุ่มมือผืนใหม่ และแบ่งเป็นช่องตามแบบที่คนชราชอบใช้ “หนูเคยช่วยคุณย่าจัดเครื่องประดับ เลยรู้ว่าท่านขาดอะไร ส่วนพี่เยี่ยนหลี่มีหน้าที่แค่รูดบัตรค่ะ”
คุณย่าเฮ่อรับกล่องไป และชอบมันจริง ๆ
“เจียวเจียวความจำดีจริง ๆ” คนชรายิ้ม พลางวางเข็มกลัดที่สวมเป็นประจำลงไป “ฉันพูดแค่ครั้งเดียว เธอก็จำได้แล้ว”
ผ้าคลุมไหล่ของหลินหวานชิ่งก็ได้รับคำชมอย่างจริงใจเช่นกัน เธอถ่อมตัวว่าราคาไม่แพง แต่คุณย่าเฮ่อก็ยังคลุมไหล่ให้ดูตรงนั้นทันที