หลังข่าวว่าหยวนเจียวจะเปิดร้านแพร่กระจายออกไป เจ้าชุนเหมยก็เป็นฝ่ายมาหาถึงที่
“ถ้าคุณจะขายเสื้อผ้า ฉันช่วยตัดเย็บให้ได้นะ”
หล่อนคิดวิธีร่วมมือกันไว้แล้ว หยวนเจียวรับผิดชอบดูแลร้านและขายของ ส่วนหล่อนรับผิดชอบตัดเย็บเสื้อผ้า ขายได้แต่ละตัวก็แบ่งเงินกันตามสัดส่วน
ตามเหตุผลแล้ว วิธีนี้เป็นประโยชน์ต่อทั้งสองฝ่าย
แต่หยวนเจียวกลับส่ายหน้า
“ไม่เหมาะหรอก”
รอยยิ้มบนใบหน้าของเจ้าชุนเหมยจางลง “คุณคิดว่าฝีมือฉันไม่ดีหรือ”
“ฝีมือคุณดีมาก แต่ให้คุณทำคนเดียวมันช้าเกินไป”
“ฉันอดนอนเพิ่มอีกสักหลายคืนก็ได้”
“ถึงอย่างนั้นก็ยังไม่พอ”
หยวนเจียวส่งรายการแบบและจำนวนที่เธอจดไว้ให้อีกฝ่ายดู ล็อตแรกต้องมีอย่างน้อยสองร้อยตัว แบ่งเป็นห้าแบบ สี่ขนาด และเสื้อผ้าในล็อตเดียวกันต้องมีฝีเข็มกับขนาดที่เหมือนกันทุกตัว
เจ้าชุนเหมยอ่านจบก็รู้สึกว่าเธอทะเยอทะยานเกินตัว
“ร้านยังไม่ทันเปิด คุณก็คิดจะขายสองร้อยตัวแล้วหรือ ถ้าขายไม่ออกจนของค้างอยู่ในมือจะทำอย่างไร”