ก่อนปีใหม่ต้องซักผ้าปูที่นอนกับปลอกผ้าห่ม
ห้องน้ำสาธารณะในบ้านพักข้าราชการมีคนต่อแถวยาวตั้งแต่เช้าจรดค่ำ บรรดาผู้หญิงจุ่มมือลงในน้ำเย็นจัด ขยี้ผ้าไปพลาง แลกเปลี่ยนข่าวคราวของแต่ละบ้านไปพลาง
หลินชิวเยว่ซักจนถึงกะละมังใบที่สาม นิ้วมือก็เย็นจนกลายเป็นสีม่วงคล้ำแล้ว
มีคนถามว่า “สะใภ้ใหม่บ้านโจวคนนั้นทำไมไม่มาล่ะ?”
อีกคนหัวเราะ “นางจะซักผ้าเป็นได้ยังไง ได้ยินว่าจ่ายสามหยวนจ้างป้าเฉินช่วยซักให้แล้ว”
“สามหยวนเชียวนะ! ต่อให้มีเงินก็ใช้สุรุ่ยสุร่ายแบบนี้ไม่ได้หรอก”
“ผู้พันโจวได้เงินเดือนเดือนละร้อยกว่าหยวน พวกเขาย่อมจ่ายไหวอยู่แล้ว”
หลินชิวเยว่ก้มหน้าขยี้คอเสื้ออย่างแรง น้ำเสียงราบเรียบ “วันข้างหน้ายังอีกยาว วันนี้จ่ายสามหยวน พรุ่งนี้จ่ายห้าหยวน เงินเดือนมากแค่ไหนก็ทนใช้แบบนี้ไม่ไหวหรอก”
ขณะที่กำลังพูดกันอยู่ ป้าเฉินก็อุ้มผ้าปูที่นอนที่ซักเสร็จแล้วเดินเข้ามา
นางได้ยินประโยคครึ่งหลัง จึงยิ้มพลางอธิบาย “เจียวเจียวไม่ได้ให้ฉันทำฟรี ๆ หรอก สามหยวนเป็นค่าแรง นางยังให้คูปองซื้อสบู่ฉันด้วย เดือนหน้าพ่อเฉินต้องผ่าตัดที่บ้าน กำลังขาดเงินพอดี”
“แต่กลางวันเจ้ายังต้องดูแลลูกไม่ใช่หรือ?” หลินชิวเยว่ถาม
“นางให้ฉันเอาเสื้อผ้ากลับไปซักที่บ้านช้า ๆ ไม่ได้เร่งอะไรเลย” รอยยิ้มบนใบหน้าป้าเฉินดูจริงใจ “เดิมทีฉันยังกังวลว่าจะหางานเสริมรายได้ให้ครอบครัวจากที่ไหน ถ้ามีคนมาจ้างอีกหลายคน ฉันยิ่งยินดีเสียอีก”