วันที่ยี่สิบสามเดือนสิบสองตามปฏิทินจันทรคติ เสี่ยวหม่านมีไข้สูงขึ้นมากลางดึก
หยวนเจียวเป็นคนแรกที่รู้ตัว
นางนอนหลับไม่สนิท ได้ยินเสียงร้องไห้แผ่วเบาดังมาจากห้องตะวันออก จึงปลุกโจวเยี่ยนชวน “คุณไปดูเสี่ยวหม่านหน่อย”
ชายหนุ่มสวมเสื้อคลุมแล้วลุกขึ้น ไม่นานก็อุ้มเด็กที่หน้าแดงก่ำเพราะไข้มาให้เห็น
ปรอทวัดไข้แสดงอุณหภูมิสามสิบเก้าจุดสององศา
สีหน้าโจวเยี่ยนชวนพลันเคร่งขรึม เขาหันไปสวมเสื้อคลุมตัวนอกทันที
“ผมจะพาแกไปสถานีอนามัย คุณอยู่บ้านดูเหว่ยตงนะ”
เสี่ยวหม่านมีไข้จนสะลึมสะลือ แต่มือยังคว้าชายเสื้อหยวนเจียวไว้ไม่ยอมปล่อย
“คุณนายหยวน...”
หยวนเจียวกลัวหนาว ยิ่งกลัวการเดินฝ่าหิมะกลางดึก แต่พอมองดวงตาแฉะชื้นของเด็กน้อย นางก็ได้แต่ถอนหายใจ
“ฉันไปด้วย”
โจวเยี่ยนชวนแบกเสี่ยวหม่านไว้บนหลัง ส่วนหยวนเจียวห่มเสื้อคลุมทหารของเขาเดินตามอยู่ข้าง ๆ ลมหนาวปะทะใบหน้า นางเดินโซเซไม่เป็นท่า เดินไปได้ไม่ไกลก็เริ่มหอบ
ชายหนุ่มหันกลับมามองนางสองครั้ง ก่อนจะหยุดลงตรงทางแยกในที่สุด
“ขึ้นมา”
“อะไรนะ?”
“ผมอุ้มเสี่ยวหม่าน แล้วแบกคุณด้วย”
หยวนเจียวไม่เกรงใจ รีบปีนขึ้นไปเกาะหลังเขาทันที
โจวเยี่ยนชวนใช้มือข้างหนึ่งประคองนาง อีกข้างอุ้มลูกสาว เดินฝ่าหิมะได้อย่างมั่นคง หยวนเจียวกลัวเขามองทางไม่เห็น จึงชูไฟฉายช่วยส่องทางให้ ทั้งยังไม่ลืมโน้มเข้าไปชมข้างหูเขา “คุณแรงเยอะจริง ๆ”
“พูดน้อยหน่อย เดี๋ยวลมเข้าปาก”
ปากบ่นว่านาง แต่ผู้ชายกลับประคองข้อพับเข่าของนางแน่นมั่นคงกว่าเดิม