แม่ผัวมาถึงในวันก่อนวันตรุษจีน
ท่านทำงานอยู่ที่โรงพยาบาลในเมืองหลวงมณฑล หลังเกษียณก็ยังถูกเรียกกลับไปทำงานอีกครั้ง ปกติจึงแทบไม่เคยมาที่ค่ายทหาร คราวนี้ตั้งใจลางานสามวันเพื่อมาดูว่าลูกสะใภ้กับหลานอยู่ด้วยกันเป็นอย่างไร
ก่อนเข้าบ้าน แม่ผัวเตรียมใจไว้แล้วว่าอาจได้เจอเรื่องเลวร้ายที่สุด
ท่านรู้ว่าหยวนเจียวเอาแต่ใจ และรู้ด้วยว่าการแต่งงานครั้งนี้มีหนี้บุญคุณเก่าของทั้งสองตระกูลพัวพันอยู่ ขอเพียงลูกสะใภ้ไม่ทารุณเด็ก ไม่โวยวายจะหย่า ท่านก็ยินดีค่อย ๆ สั่งสอน
ตอนผลักประตูรั้วเข้าไป หยวนเจียวนั่งอยู่ใต้ชายคา ให้โจวเหว่ยตงอ่านหนังสือพิมพ์ให้ฟัง
โจวเสี่ยวหม่านนั่งยองอยู่ข้าง ๆ กำลังทาน้ำบานเซี่ยวสีแดงบนเล็บให้เธอ
บนโต๊ะมีเมล็ดแตงกับลูกอมวางอยู่ แต่ในห้องครัวกลับเงียบเหงาไร้ผู้คน
แม่ผัวเพิ่งขมวดคิ้ว หยวนเจียวก็ลุกขึ้นยืนแล้ว
“แม่คะ”
เธอเรียกอย่างเป็นธรรมชาติและสนิทสนม ก่อนเดินเข้าไปคล้องแขนแม่ผัว
“ระหว่างทางหนาวไหมคะ เยี่ยนชวนบอกว่าวันนี้แม่จะมา หนูรอแม่ตั้งแต่เช้าเลยค่ะ”
คำสั่งสอนที่แม่ผัวเตรียมมาตลอดทางพลันพูดไม่ออก
“กะ... ก็พอไหว”
“หนูอุ่นเตามือไว้ให้แม่แล้วค่ะ” หยวนเจียวยัดเตามือทองแดงใบเล็กที่อุ่น ๆ ใส่มือท่าน “อาหารโรงอาหารไม่เหมาะจะเอามาต้อนรับแม่ เยี่ยนชวนบอกว่าจะกลับมาทำมื้อกลางวันค่ะ”