เฮ่อเยี่ยนหลี่เป็นโรคนอนไม่หลับเรื้อรัง
ตอนอายุสิบเจ็ด เขาเข้าทำงานในบริษัทเฮ่อ รับช่วงกลุ่มธุรกิจตระกูลที่เต็มไปด้วยการแย่งชิงอำนาจจากคนรุ่นก่อน ตลอดสิบกว่าปีที่ผ่านมา เขาคุ้นชินกับการบีบเวลานอนให้เหลือเพียงสี่ถึงห้าชั่วโมง อาการปวดกระเพาะ ไมเกรน และใจสั่นกลายเป็นเรื่องปกติ คนรอบข้างมีแต่ชมว่าเขามีพลังเหลือล้น
หลังจากหยวนเจียวย้ายเข้ามาอยู่บ้านเขา คืนแรกเธอก็พบว่าไฟในห้องหนังสือยังสว่างอยู่ตอนตีสาม
เธออุ้มหมอนมาเคาะประตู “พี่คะ ทำไมยังไม่นอน”
“ยังมีเอกสารอีกฉบับ”
“พรุ่งนี้ค่อยดูก็ได้”
“พรุ่งนี้เช้าต้องใช้”
หยวนเจียวเดินเข้าไปนั่งลงบนตักเขาโดยตรง บังหน้าจอคอมพิวเตอร์มิด
เฮ่อเยี่ยนหลี่ประคองเอวเธอไว้ “อย่ามางอแง”
“ฉันนอนคนเดียวไม่หลับ”
“เมื่อก่อนนอนยังไง”
“เมื่อก่อนยังไม่มีแฟน” เธอซุกหน้าลงข้างลำคอเขา น้ำเสียงอ่อนลง “อยู่เป็นเพื่อนหน่อยนะ”
เฮ่อเยี่ยนหลี่รู้ว่าเธอกำลังปลอบใจเขา
เอกสารฉบับนั้นต้องใช้ตอนเก้าโมงเช้า เขาไม่ได้พักไม่ได้ เพียงแต่นิสัยที่สั่งสมมาหลายปีไม่ยอมให้ตัวเองหยุดพัก
“ยี่สิบนาที” เขาพูด
“สิบนาที”
“ยังจะต่อรองกับฉันอีกเหรอ”
“กลัวพี่เหนื่อย”
ท้ายที่สุดเฮ่อเยี่ยนหลี่ก็ปิดคอมพิวเตอร์