สัญญาซ่อมบำรุงระยะยาวยังเจรจาไม่ลงตัว เพื่อนเก่าแก่กลับมาหาเสียก่อน
หม่าหลิวนำนาฬิกาอิเล็กทรอนิกส์นำเข้ามาเรือนหนึ่ง บอกว่ามีคนทางศุลกากรหาของมาได้ล็อตหนึ่ง ขอแค่กู้เฉิงเหย่หารถขนของและหาที่เก็บไว้ ขายต่อก็ทำเงินได้เป็นพันหยวน
เงินหนึ่งพันหยวนในปี 1979 สำหรับคนธรรมดาเท่ากับเงินเดือนหลายปี
กู้เฉิงเหย่เริ่มหวั่นไหว
ชาติก่อน เขาก็เริ่มถลำลึกเพราะของล็อตนี้แหละ รอบแรกทำเงินได้อย่างราบรื่น รอบสองก็ใจกล้าขึ้น ส่วนรอบที่สามกลับถูกคนแจ้งความ
หยวนเจียวไม่รู้รายละเอียดของเรื่องราว รู้เพียงว่าหลังกลับบ้านเขาก็เงียบผิดปกติ
“มีคนชวนท่านทำเรื่องไม่ดีหรือ” นางถาม
“ก็ไม่ถึงกับเป็นเรื่องไม่ดี”
“งั้นก็เป็นเรื่องที่อาจมีปัญหาแน่ ๆ”
กู้เฉิงเหย่หัวเราะ “เจ้าฉลาดขึ้นตั้งแต่เมื่อไร”
“ฉันฉลาดมาตลอด”
หยวนเจียวนั่งลงข้างเขา ยื่นมือไปลูบนาฬิกาอิเล็กทรอนิกส์เรือนนั้น
“ทำเงินได้เท่าไร”
“พันหยวนขึ้นไป”
“เยอะจัง”
“เจ้าอยากได้หรือ”
“อยาก” หยวนเจียวตอบอย่างตรงไปตรงมา “แต่ฉันอยากให้ท่านกลับบ้านทุกวันมากกว่า”