ที่พักหลังแต่งงานของหยวนซิ่ว คือห้องหนึ่งในหอพักยาวห้องเรียงที่หน่วยงานของลู่ฉางชิงจัดสรรให้ชั่วคราว
ว่ากันว่าเป็นหน่วยงาน แต่ที่จริงก็เป็นเพียงงานคลังสินค้าที่ทางตำบลจัดหาให้ชั่วคราว ลู่ฉางชิงมีเงินเดือนเดือนละยี่สิบเจ็ดหยวน ห้องมีพื้นที่ไม่ถึงสิบสองตารางเมตร หากจะทำอาหารต้องไปใช้เตาสาธารณะที่ปลายทางเดิน ส่วนห้องน้ำก็ต้องใช้ร่วมกับคนทั้งชั้น
หยวนซิ่วเตรียมใจไว้ตั้งนานแล้ว
เธอนำผ้าปูที่นอนเก่ามาดัดแปลงเป็นม่าน ใช้ลังไม้มาประกอบเป็นโต๊ะอาหาร แล้วยังวางต้นเศรษฐีเรือนนอกที่หอบมาจากบ้านเดิมไว้บนขอบหน้าต่าง เพื่อนบ้านต่างชมว่าเธอเก่งงานบ้าน ลู่ฉางชิงเองก็พูดว่าได้เธอมาเป็นภรรยาถือเป็นโชคดี
นี่แหละคือจุดเริ่มต้นที่เธอต้องการ
ชาติที่แล้ว ตอนหยวนเจียวเพิ่งย้ายเข้าหอพักยาวห้องเรียง เธอร้องไห้ทุกวัน เอาแต่บ่นว่าห้องเล็ก อาหารก็แย่ บีบให้ลู่ฉางชิงไปกู้ยืมเงินเพื่อเปลี่ยนบ้าน หยวนซิ่วไม่มีวันเดินซ้ำรอยน้องสาวเป็นอันขาด
เธอจะร่วมทุกข์ร่วมสุขกับลู่ฉางชิง ให้เขาจดจำสิ่งที่เธอทุ่มเทให้ไปตลอดกาล