กิจการร้านซ่อมยิ่งทำยิ่งรุ่งเรือง
กู้เฉิงเหย่ไม่อ้อยอิ่งเดินเตร่ไปทั่วเขตบ้านพักทหารทั้งวันอีกแล้ว แต่ละวันออกจากบ้านแต่เช้ากลับดึก เสื้อหนังที่สวมอยู่ก็มักเปื้อนน้ำมันเครื่อง
เจิ้งม่านหัวไม่พูดอะไร แต่แอบมาดูอยู่สองครั้ง
ครั้งที่สอง นางบังเอิญเห็นหยวนเจียวนั่งกินส้มอยู่หลังเคาน์เตอร์ ส่วนลูกชายกับหนุ่ม ๆ อีกหลายคนกำลังง่วนอยู่ในลานหลังบ้านจนเหงื่อท่วมตัว
“เจ้าปล่อยให้เขาทำคนเดียวหรือ”
หยวนเจียวแบ่งส้มให้ทันทีหนึ่งกลีบ “แม่มาแล้วค่ะ”
“อย่าเปลี่ยนเรื่อง”
“หนูก็ทำงานนะคะ” หยวนเจียวชี้ไปที่เคาน์เตอร์ “หนูรับเงินค่ะ”
เจิ้งม่านหัวมองมือขาวนวลสะอาดสะอ้านของนาง แล้วมองคราบน้ำมันบนหลังมือของลูกชาย คิ้วพลันขมวดแน่น
กู้เฉิงเหย่เดินออกมาจากลานหลังบ้าน “แค่นางนั่งอยู่ตรงนี้ก็เป็นป้ายดึงดูดลูกค้าแล้ว ลูกค้าครึ่งหนึ่งที่มาในช่วงนี้ก็เพราะนาง”
“เจ้ายังจะปกป้องนางอีก”
“นางเป็นภรรยาของข้า ข้าไม่ปกป้องนางแล้วจะให้ปกป้องใคร”