รถออฟโรดจอดอยู่บนถนนร้าง เครื่องยนต์ยังคงส่งเสียงคำรามต่ำ ๆ
นอกหน้าต่างรถ แม่ลูกคู่หนึ่งกำลังขดตัวอยู่ข้างราวกั้น ผู้เป็นแม่บาดเจ็บที่ข้อเท้า ส่วนเด็กน้อยร้องไห้จนเสียงแหบแห้ง ไกลออกไป เมืองทั้งเมืองถูกปกคลุมด้วยควันหนาทึบ นาน ๆ ครั้งจึงจะมีเสียงคำรามแหลมสูงของซอมบี้ดังแว่วมา
ซูว่านหนิงเปิดประตูรถออกไปแล้ว
เธอสวมเสื้อคลุมสีขาวเปื้อนเลือด ใบหน้าซีดขาว แต่ก็ยังยื่นเนื้อกระป๋องกล่องสุดท้ายในมือให้เด็กคนนั้น
“ไม่ต้องกลัว เราจะพาพวกคุณไปยังที่ปลอดภัย”
แม่ของเด็กเหมือนคว้าเชือกช่วยชีวิตไว้ได้ รีบกล่าวขอบคุณซ้ำแล้วซ้ำเล่า
แต่ในรถไม่มีที่ว่างแล้ว
รถออฟโรดเจ็ดที่นั่งมีคนนั่งเต็มทุกที่ ท้ายรถยังอัดแน่นไปด้วยน้ำมัน ยา และอาหารที่เหลืออยู่เพียงน้อยนิด ซูว่านหนิงกวาดตามองรอบหนึ่ง ก่อนสายตาจะมาหยุดอยู่ที่หยวนเจียว
“เจียวเจียว ไปนั่งรถคันหลังได้ไหม ตรงนั้นยังพอมีที่ว่างอยู่นิดหน่อย”
รถคันหลังที่ว่าคือรถกระบะซึ่งไม่มีหลังคาคลุมกระบะท้าย สมาชิกทีมสองคนที่ถือปืนนั่งอยู่ในกระบะ โดยไม่มีสิ่งใดกั้นรอบด้าน แค่รถกระเทือนนิดเดียวก็อาจตกลงไปได้
หยวนเจียวเพิ่งทะลุเข้ามาในร่างนี้ ในอ้อมแขนยังมีช็อกโกแลตครึ่งแท่งที่กินไม่ทัน
เธอมองออกไปนอกรถ แล้วหันมามองซูว่านหนิง
“ไม่ได้”
ซูว่านหนิงชะงักไป “พี่สาวคนนี้บาดเจ็บ เด็กก็เพิ่งหกขวบเอง คุณไม่ได้บาดเจ็บ สลับที่กันหน่อยจะเป็นอะไรไป”
“รถคันหลังไม่ปลอดภัย”
“ทุกคนกำลังหนีตาย ย่อมต้องมีคนแบกรับมากกว่าคนอื่นบ้าง”
“งั้นคุณไปสิ”
ภายในรถเงียบกริบลงทันที