ในโกดังไม่มีเตียง มีเพียงแผ่นไม้สำหรับวางสินค้าเรียงกันเป็นแถว
หยวนเจียวปูกล่องกระดาษซ้อนกันสามชั้น แต่ก็ยังรู้สึกว่าแข็งทิ่มตัวอยู่ดี นางค้นกระเป๋าเป้จนทั่ว พบเพียงเสื้อคลุมบาง ๆ อยู่ตัวหนึ่ง กำลังจะเอามารองเอว ซูว่านหนิงก็พาชายชราคนนั้นเดินเข้ามา
“กลางคืนอากาศหนาว ลีปู่ไม่มีเสื้อผ้าหนา ๆ”
หยวนเจียวกอดเสื้อคลุมไว้ “นี่ของฉัน”
“เจ้ายังสาว ร่างกายก็แข็งแรง อดทนสักคืนไม่เป็นไรหรอก”
“ร่างกายฉันไม่แข็งแรง”
เจ้าของร่างเดิมเป็นโรคโลหิตจางเล็กน้อยและมีภาวะน้ำตาลในเลือดต่ำ หลังหลบหนีมาครึ่งเดือนก็ผอมลงไปห้ากิโลกรัม ริมฝีปากไร้สีเลือดอยู่เป็นประจำ เพียงแต่หน้าตาของนางงดงามเกินไป ทั้งยังชอบบ่น พวกคนรอบข้างจึงคิดไปเองว่านางแค่เอาแต่ใจ
ซูว่านหนิงเอ่ยอย่างจนใจ “เจียวเจียว ตอนนี้เป็นช่วงเวลาพิเศษ จะเอาแต่คิดถึงตัวเองไปเสียทุกเรื่องไม่ได้”
“ถ้าอย่างนั้นเจ้าก็เอาเสื้อคลุมให้เขาสิ”
ซูว่านหนิงมีเสื้อคลุมบาง ๆ เปื้อนเลือดอยู่เพียงตัวเดียว ทั้งยังใช้พลังพิเศษรักษาบาดแผลให้คนไปสามคนแล้ว อุณหภูมิร่างกายต่ำจนตัวสั่น
“ฉันยังต้องเข้าเวรยามกลางคืน” นางกล่าว
หยวนเจียวพยักหน้า “เพราะอย่างนั้นเจ้าถึงรู้ว่าหนาว”
ลีปู่มีสีหน้ากระอักกระอ่วน รีบเอ่ยว่าไม่เป็นไร