ร้านซ่อมรถเปิดกิจการมาหนึ่งปี กู้เฉิงเหย่เก็บเงินได้กว่าสามพันหยวน
เขาไม่ได้รีบขยายร้าน แต่ซื้อรถบรรทุกเก่าคันหนึ่งที่หน่วยงานปลดระวางแล้ว
สภาพรถย่ำแย่มาก พอถอดเครื่องยนต์ออกดูก็แทบไม่มีชิ้นส่วนไหนที่ยังใช้ได้ ทุกคนต่างคิดว่าเขาซื้อเศษเหล็กมากองไว้เปล่า ๆ ทว่ากู้เฉิงเหย่กลับพาคนในร้านซ่อมง่วนอยู่กว่ายี่สิบวัน จนทำให้รถบรรทุกกลับมาวิ่งได้อีกครั้ง
วันทดลองขับ หยวนเจียวนั่งอยู่ที่เบาะผู้โดยสารข้างคนขับ
ในห้องโดยสารอบอวลไปด้วยกลิ่นน้ำมันเครื่อง เบาะนั่งก็ไม่สบาย แต่นางกลับไม่บ่นสักคำตลอดทาง รถบรรทุกแล่นขึ้นไปบนคันดินริมแม่น้ำ กู้เฉิงเหย่ถามว่า “กลัวหรือไม่”
“ไม่กลัว”
“คราวนี้ทำไมไม่ร้องให้ขับช้าลงล่ะ”
“นี่เป็นรถคันแรกของเจ้านี่นา” หยวนเจียวลูบประตูรถที่มีรอยด่างพร้อย “มันไม่รังแกข้าหรอก”
กู้เฉิงเหย่หัวเราะออกมา
เมื่อจอดรถจนสนิทแล้ว เขาก็หยิบสัญญาฉบับหนึ่งออกมาจากกล่องเครื่องมือ
ร้านซ่อมนำรถบรรทุกเข้าร่วมหุ้นกับทีมบริการขนส่งประจำเขต โดยคิดค่าขนส่งเป็นเที่ยว กู้เฉิงเหย่รับผิดชอบจัดตารางรถและซ่อมบำรุง ส่วนคนหนุ่มสาวว่างงานอีกหลายคนรับหน้าที่ขับรถ