ไม่นานหลังจากนั้น เฮ่อจิ่งเหยาก็ขอหลินหวานชิ่งแต่งงานเช่นกัน
เขาเหมาร้านอาหารทั้งชั้นที่ทั้งสองพบกันครั้งแรก และเตรียมแหวนเพชรมูลค่าสามล้านหยวนไว้ หลินหวานชิ่งเห็นแหวนก็ขมวดคิ้วทันที
“แพงเกินไป”
“การขอแต่งงานมีแค่ครั้งเดียว”
“สามล้านหยวนพอให้คนธรรมดาซื้อบ้านได้หลังหนึ่ง สวมไว้บนนิ้วก็ไม่มีความหมายอะไร”
“สำหรับข้า ไม่ถือเป็นภาระ”
“แต่ข้าไม่อยากให้คนอื่นพูดว่า ข้าตกลงแต่งกับเจ้าเพราะแหวนวงนี้”
สุดท้ายนางก็ตอบรับคำขอแต่งงาน แต่ยืนกรานคืนแหวน แล้วเปลี่ยนเป็นแหวนเกลี้ยงคู่หนึ่งที่ราคาต่ำกว่าหมื่นหยวน
เฮ่อจิ่งเหยารู้สึกผิดหวังอยู่บ้าง แต่ก็บอกตัวเองว่านี่แหละคือสิ่งล้ำค่าของหลินหวานชิ่ง
ไม่นานนัก คู่บ่าวสาวทั้งสองคู่ก็ปรากฏตัวพร้อมกันในงานรวมญาติของตระกูลเฮ่อ
คุณย่าเฮ่อดูแหวนแต่งงานแล้วก็ยิ้มชมหลินหวานชิ่งว่าเป็นคนเรียบง่าย ก่อนถามถึงการจัดงานแต่ง หลินหวานชิ่งเอ่ยเองว่าจะจัดทุกอย่างให้เรียบง่าย ไม่รับสินสอด และไม่ต้องให้ตระกูลเฮ่อออกเงินจัดเตรียมบ้านหอ
“พวกเราสองคนต่างก็มีงานทำ อยู่กันเองได้”