งานแต่งของหยวนเจียวจัดขึ้นในช่วงต้นฤดูร้อน
เธอตื่นตอนแปดโมงเช้า กินอาหารเช้าอย่างเต็มอิ่มก่อนค่อยแต่งหน้า ในพิธีรับเจ้าสาวไม่มีเกมขวางประตู และไม่มีการบังคับให้เจ้าบ่าวแสดงอะไรน่าอับอาย เธอสวมรองเท้าส้นแบนเดินไปจนถึงสวน แล้วค่อยเปลี่ยนเป็นรองเท้าส้นสูงประดับเพชรคู่นั้นในพิธี
แสงแดดกำลังงดงาม ดอกคามิเลียบานนุ่มละมุน
เฮ่อเยี่ยนหลี่ยืนรอเธออยู่ที่ปลายทางเดิน
หยวนเจียวคล้องแขนคุณย่าเฮ่อเดินผ่านทางเดินดอกไม้ บิดามารดาของเจ้าของร่างเดิมจากไปแล้ว ผู้สูงวัยจึงมาส่งเธอออกเรือนด้วยตนเอง
“เจียวเจียว ต่อไปถ้าโดนรังแกก็บอกย่านะ”
“ค่ะ”
“อย่ามัวแต่เอาใจคนอื่น ตัวเองก็ต้องมีอารมณ์มีความรู้สึกบ้าง”
“ย่าวางใจได้ค่ะ หนูไม่เคยยอมทนเงียบ ๆ หรอก”
ผู้สูงวัยยิ้มแล้วส่งมือของเธอให้เฮ่อเยี่ยนหลี่
คำสาบานมีเพียงสั้น ๆ
เฮ่อเยี่ยนหลี่สัญญาว่าจะเคารพและปกป้องเธอ ทั้งยังยอมรับการปกป้องจากเธอด้วย ส่วนหยวนเจียวสัญญาว่า หากชอบเขาก็จะบอกอย่างตรงไปตรงมา หากต้องการเขาก็จะเอ่ยปาก ไม่ใช้ความเงียบมาทดสอบความรู้สึก