ซุนกว่างผิงที่อยู่ข้าง ๆ รีบเตือนทันที
“ไลฟ์สด”
“ห้องไลฟ์เมื่อกี้นั่นแหละ”
“ใช่ ๆ!”
ไช้กัวหมิงรีบพูดเสริม
“ตอนนี้พวกคุณเปิดโต้วอิน”
“แล้วค้นหาห้องไลฟ์ของไอดีชื่อ【เศรษฐีหนุ่มกระเป๋าทึบ】”
“โซนาร์สอดฟังพวกนี้ เขากู้ขึ้นมาจากทะเล”
“ตอนนี้เขายังไลฟ์อยู่”
“พวกคุณล็อกพิกัดทะเลที่เขาอยู่ผ่านตำแหน่งไลฟ์หรือวิธีอื่นก็ได้”
หลังจากพูดจบ ทั้งสองฝ่ายก็พูดคุยกันอีกสองสามประโยคอย่างกระชับ
จากนั้นสายจึงถูกตัด ไช้กัวหมิงถอนหายใจยาว
“ตอนนี้คงทำได้แค่รอให้เจ้าหน้าที่ชายฝั่งไปถึง”
ซุนกว่างผิงพยักหน้า
“เปิดห้องไลฟ์นั่นขึ้นมาใหม่ก่อน”
“ฉันอยากรู้เหมือนกัน”
“ว่าเขาจะกู้ของอย่างอื่นขึ้นมาได้อีกไหม”
“ได้”
……
อีกด้านหนึ่ง
จินซินซินไม่รู้เรื่องทั้งหมดนี้เลย
เขาไม่รู้ด้วยซ้ำว่าหน่วยงานที่เกี่ยวข้องระบุตำแหน่งของตัวเองได้แล้ว
ไม่รู้ว่าตอนนี้มีเจ้าหน้าที่ชายฝั่งกำลังมุ่งหน้ามายังทะเลแถบนี้
ยิ่งไม่รู้ว่าตอนนี้ในห้องไลฟ์ของตัวเองมีผู้ใหญ่ระดับสูงจากกระทรวงกลาโหมแอบเข้ามาดูอยู่สองคน
ตอนนี้เขามีความคิดเดียวเท่านั้น จับปลา!
“แม่งเอ๊ย!”
บนดาดฟ้าเรือยอทช์
จินซินซินสวมแว่น VR มือหนึ่งควบคุม【นักล่าปลาตัวยง】 อีกมือก็บ่นพึมพำไม่หยุด
“สภาพใต้ทะเลนี่จัดการกันยังไงเนี่ย?”
“ทำไมมีแต่ขยะเต็มไปหมด!”
กระทั่งเมื่อครู่ เขาก็ยังเฝ้ารออย่างเต็มที่ว่าจะใช้ฟังก์ชันเซ็นเซอร์ตรวจจับโลหะค้นหาปลาทะเลตัวใหญ่
ผลคืออุปกรณ์ส่งเสียงดังไม่หยุดก็จริง
แต่ทุกครั้งที่ตามไป ของที่กู้ขึ้นมาได้กลับไม่เกี่ยวกับปลาเลยสักนิด
ถุงพลาสติกพันกระป๋อง ส่วนแผ่นไม้ผุ ๆ ก็มีแผ่นเหล็กตอกติดอยู่
ยังมีรองเท้าเก่าที่ไม่รู้ว่าใครทิ้งลงไป บนนั้นถึงกับมีชิ้นส่วนโลหะฝังอยู่ด้วย
ส่วนเรื่องที่เขียนไว้ในคู่มือน่ะหรือ—