เพียงชั่วพริบตา มันก็พุ่งหนีไปได้ไกลลิบ
แต่ตอนที่ปลาทูน่าคิดว่าสลัดเจ้าสิ่งประหลาดนั่นพ้นแล้ว จึงหันกลับไปมองเล็กน้อย—
เจ้าสิ่งนั้นกลับยังตามมาอยู่!
“ดวงตา” กลมโตสองข้างที่ส่องแสงวาววับจนน่าขนลุก กำลังตามติดอยู่ข้างหลังไม่ห่าง
สลัดเท่าไรก็สลัดไม่หลุด! น่าเสียดายที่ปลาทูน่าพูดไม่ได้
ไม่อย่างนั้นคงด่ากราดเจ้าสิ่งประหลาดข้างหลังให้ถึงบรรพบุรุษสิบแปดชั่วโคตร
เมื่อเห็นว่าหนีไปด้านข้างไม่ได้ผล มันจึงรีบเปลี่ยนกลยุทธ์
มันทิ้งตัวดิ่งลง เริ่มดำลงสู่ทะเลลึกอย่างบ้าคลั่ง
ผ่านภาพในวีอาร์ จินซินซินก็เห็นทันทีว่าเป้าหมายกำลังพุ่งลงไปอย่างรวดเร็ว
ทัศนวิสัยรอบข้างมืดลงอย่างรวดเร็ว เงาของปลาทูน่าเองก็เริ่มพร่าเลือน
พอเห็นว่ามันใกล้จะหายไปจากสายตาโดยสิ้นเชิง จินซินซินก็เลือดขึ้นหน้า
เขาบังคับ “นักล่าปลาตัวยง” ให้หันตามไปทันที
“เชี่ย!”
“วันนี้ฉันต้องจับปลาตัวนี้ให้ได้!”
“ใครมาก็ห้ามขวาง!”
“พวกพ้อง!”
“ลุยเลย!”
……
ขณะเดียวกัน
ภายในเรือดำน้ำนิวเคลียร์ “สเนก”
มิลเลอร์ ผู้บัญชาการสูงสุดของจรวดนิวเคลียร์ลำนี้ กำลังใช้เครื่องมือสื่อสารเข้ารหัสรายงานต่อผู้บังคับบัญชาระดับสูงกว่า
หลังจากการสื่อสารเชื่อมต่อได้
เสียงที่เต็มไปด้วยความไม่อยากเชื่อก็ดังมาจากอีกฝั่งอย่างรวดเร็ว
“อะไรนะ?”
“นายเพิ่งบอกว่ามีโซนาร์สอดฟังหกเครื่องเริ่มทำลายตัวเองตามลำดับงั้นเหรอ?”
สีหน้าของมิลเลอร์ขมขื่นอย่างยิ่ง
“ใช่ครับ ท่าน”
เขาลังเลครู่หนึ่ง ก่อนลองถามหยั่งเชิงว่า “เป็นไปได้ไหมครับว่า……ชาวประมงแดนมังกรบังเอิญลากมันขึ้นมาได้?”
“ก่อนหน้านี้ก็เคยเกิดกรณีคล้ายกัน”
“เป็นไปไม่ได้”
อีกฝ่ายปฏิเสธแทบจะในทันที
“อุปกรณ์ดักฟังที่ใช้ในแผนการผู้รู้ภาษาทะเลตอนนี้ ผ่านการอัปเกรดมาหลายรอบแล้วทั้งนั้น”