เมื่อนึกถึงดาวเทียมสอดแนมกลุ่มนั้นเมื่อช่วงก่อน
ไช้กัวหมิงก็ผงะนั่งตัวตรงขึ้นมาทันที
“เชี่ย”
“เรื่องนี้มองเป็นขยะธรรมดาไม่ได้แล้ว”
เขารีบเปิดช่องพิมพ์แชทขึ้นมา
เตรียมจะให้จินซินซินขยับกล้องเข้าไปใกล้อีกหน่อย ถ่ายรายละเอียดเพิ่มอีกหลายมุม
ตัวเองจะได้บันทึกภาพไว้ก่อน แล้วเอาไปให้คนที่ศูนย์ทดลองช่วยตรวจสอบ
แต่ยังพิมพ์ไม่ทันเสร็จ
ในห้องไลฟ์ จินซินซินก็ลุกขึ้นยืนด้วยสีหน้ารังเกียจเสียแล้ว
“ของเก่าพังอะไรเนี่ย”
“เสียเวลาจับปลาชะมัด”
พูดจบ
“ปัง!”
เขายกเท้าเตะอุปกรณ์ชิ้นหนึ่งกระเด็นไปถึงมุมดาดฟ้าเรือ
เปลือกตาของไช้กัวหมิงกระตุกตามไปด้วย
แต่จินซินซินไม่รู้ตัวเลยสักนิดว่ามีปัญหา
เขาหันไปสั่งบอดี้การ์ดให้โยน【นักล่าปลาตัวยง】กลับลงทะเลอีกครั้ง
“พี่น้องทั้งหลาย!”
“ขยะเมื่อกี้เก็บกวาดหมดแล้ว”
“คราวนี้คงถึงตาปลาตัวใหญ่ของจริงแล้วใช่ไหม?”
“ลุยต่อ!”
“วันนี้ถ้าจับตัวใหญ่ขึ้นมาไม่ได้ ฉันไม่กลับแน่!”
“โธ่เว้ย!”
ในโรงอาหารของศูนย์ทดลอง
ไช้กัวหมิงได้แต่มองภาพไลฟ์สดตาค้าง ขณะที่จินซินซินยกเท้าขึ้นเตะก้อนโลหะหลายก้อนที่น่าสงสัยว่าเป็นอุปกรณ์สอดแนม กระเด็นไปไกลราวกับมีนักฟุตบอลทีมชาติมาสิง แทบจะฟาดตะเกียบในมือลงบนโต๊ะ
“ลูกชายแสบของเจ้าที่ดินคนนี้รู้หรือเปล่าว่าตัวเองกู้ขึ้นมาได้คืออะไร?!”
“ยังมัวแต่ห่วงปลาบ้า ๆ ของแกอยู่อีก!”
ไช้กัวหมิงโมโหจนแทบคลั่ง
ปฏิกิริยาแรกของเขาคือรีบส่งข้อความในแชทเตือนอีกฝ่าย
แต่พอนิ้วแตะหน้าจอ เขาก็เพิ่งรู้ว่ามันสายไปแล้ว
จินซินซินกลับไปนั่งบนเก้าอี้พับ สวมแว่น VR กอดจอยควบคุม แล้วบังคับ【นักล่าปลาตัวยง】มุ่งหน้าไปยังทะเลลึกอีกครั้ง
ยิ่งไปกว่านั้น ตอนนี้จำนวนผู้ชมออนไลน์ในห้องไลฟ์ก็ใกล้แตะสองหมื่นคนแล้ว