ความคิดหนึ่งผุดขึ้นมา
“เดี๋ยวก่อน……”
“ตอนนี้เหมือนจะเป็นช่วงปิดฤดูประมงใช่ไหม?”
สีหน้าของจินซินซินเปลี่ยนไปทันที
แต่ไม่นานเขาก็รู้สึกว่ามีบางอย่างไม่ถูกต้อง
วันนี้เขาขับเรือยอทช์ออกมาชัด ๆ
ไม่ใช่เรือประมงมืออาชีพสักหน่อย
อีกอย่าง……เขาเงยหน้ามองดาดฟ้าเรือ
หอยเป๋าฮื้อกับหอยแมลงภู่พวกนั้น พ่อบ้านจัดการเก็บรักษาไว้เรียบร้อยแล้ว
ปลาตัวใหญ่จริง ๆ เขายังจับไม่ได้สักตัว
นี่มันนับว่าอะไร? พยายามจับปลาแต่ไม่สำเร็จงั้นหรือ? ต่อให้จับปลาผิดกฎจริง ๆ
คนที่มาจัดการเขาก็ควรเป็นเจ้าหน้าที่ชายฝั่งไม่ใช่เหรอ?
ถึงกับต้องยกเรือพิฆาตมาเลยหรือไง?
เกินไปแล้วมั้ง!
ระหว่างที่กำลังคิดฟุ้งซ่าน
จินซินซินก็เห็นนายทหารคนหนึ่งเดินขึ้นมาบนเรือยอทช์อย่างรวดเร็ว โดยมีทหารหลายนายตามมาด้วย
อีกฝ่ายเดินฉับไวเด็ดขาด สีหน้าเคร่งขรึมเป็นพิเศษ
แค่มองก็รู้แล้วว่าตำแหน่งไม่ธรรมดา
หัวใจจินซินซินกระตุกวูบ
ให้ตายสิ นี่คนใหญ่คนโตมาสอบสวนเขาด้วยตัวเองเลยเหรอ?
แล้วเรื่องที่เขาทำ……มันต้องใหญ่โตขนาดไหนกัน?
พอคิดได้อย่างนั้น เขาก็ยิ่งไม่กล้าขยับตัว
ได้แต่นั่งอยู่บนดาดฟ้าเรือ มองหวงผิงโจวเดินเข้ามาใกล้อย่างใจจดใจจ่อ
“พะ……พี่ชาย”
“ผมเป็นพลเมืองที่ทำตามกฎหมายจริง ๆ นะครับ”
“ดูสิครับ วันนี้ผมขับเรือยอทช์ออกมา ไม่ใช่เรือประมง”
“แถมจนถึงตอนนี้ ผมยังจับปลาตัวใหญ่จริง ๆ ไม่ได้สักตัว”
“ต่อให้ผมฝ่าฝืนข้อกำหนดช่วงปิดฤดูประมงจริง……”
“ก็เรียกว่าบุกรุกผิดกฎหมายไม่ได้ใช่ไหมครับ?”
ยิ่งพูด
เสียงของจินซินซินก็ยิ่งสั่นจนแทบจะร้องไห้
ความผิดสองอย่างนี้มีระดับต่างกันคนละเรื่อง
อย่างแรกอย่างมากก็แค่โดนปรับ แล้วก็ถูกจัดการเรื่องสิทธิ์ในการทำประมง
แต่อย่างหลัง……ฟังดูเหมือนต้องถูกประหารเลย
เขายังหนุ่มอยู่เลยนะ! ที่บ้านยังมีทรัพย์สินอีกตั้งมากมายที่ยังไม่ได้รับมรดก
ถ้าต้องเข้าไปอยู่ในนั้นเพราะเรื่องนี้จริง ๆ ก็ขาดทุนแย่เลย!
หวงผิงโจวฟังแล้วปวดหัวไปหมด
เขารีบยื่นมือดึงจินซินซินให้ลุกขึ้นจากดาดฟ้าเรือ