มีเพียงหัวหน้าฝ่ายเจ้าหน้าที่ชายฝั่งเท่านั้นที่สีหน้าเปลี่ยนไปหลายครั้งเมื่อได้ยินแนวคิดการออกแบบ “ปล่อยกระแสไฟฟ้าจับปลา”
สุดท้ายก็อดพึมพำเสียงเบาไม่ได้
“ถึงเมื่อวานจะเอาไปช่วยคนก็เถอะ...”
“แต่ตอนแรกของชิ้นนี้ก็ออกแบบมาเพื่อช็อตปลาไม่ใช่เหรอ?”
“แบบนี้มันก็ออกจะ...”
“ไม่ถูกระเบียบไปหน่อยหรือเปล่า?”
“โธ่ คุณอัน”
ซุนกว่างผิงรีบหัวเราะกลบเกลื่อน
“ออกแบบมาไม่ได้แปลว่าจะเอาไปจับปลาแบบผิดกฎหมายจริง ๆ สักหน่อย”
“สถานการณ์พิเศษ ก็ต้องจัดการเป็นกรณีพิเศษ”
“ใช่ ๆ”
คนข้าง ๆ หัวเราะพลางรับคำ
“รอให้เขาเอาไปช็อตปลามั่วซั่วจริง ๆ ค่อยไปคุยกับเขาก็ได้”
“ตอนนี้อย่าเพิ่งไปติดใจเรื่องพวกนี้เลย”
“ดูเรือดำน้ำตรงหน้าก่อนดีกว่าว่าจะจัดการยังไง”
คนกลุ่มนั้นพูดกันไม่กี่ประโยค ก็เปลี่ยนเรื่องผ่านไปได้อย่างง่ายดาย
ไช้กัวหมิงที่ยืนอยู่ข้าง ๆ กลับอดบ่นในใจเงียบ ๆ ไม่ได้
ก็ไม่ได้เตรียมเอาไปช็อตปลาจริง ๆ หรอก ต่อจากนี้แค่เตรียมเอาไปช็อตคน...
หลังพูดคุยกันครู่หนึ่ง ห้องทำงานก็กลับมาเงียบสงบอีกครั้ง
สายตาของทุกคนหันกลับไปจับจ้องภาพไลฟ์อีกหน
ระบบขับเคลื่อนถูกล็อกจนหยุดทำงานแล้ว
ขั้นตอนต่อจากนี้ต่างหากคือจุดสำคัญจริง ๆ
ฝั่งอินเจียงจะส่งช่างซ่อมออกมาจากเรือหรือเปล่า?
ถ้าส่งออกมา
แผน “วางเหยื่อล่อคน” ที่ซูเฮ่ายวนพูดถึงเมื่อครู่นี้ ก็มีโอกาสดำเนินต่อได้จริง ๆ
แต่ขณะที่ทุกคนกำลังกลั้นหายใจรออยู่——
“วี้หว่อ——วี้หว่อ——”
เสียงสัญญาณเตือนฉุกเฉินก็ดังแทรกเข้ามาในภาพไลฟ์อย่างกะทันหัน
ซุนกว่างผิงสะดุ้งโหยง
“เสียงอะไรน่ะ?!”
คนอื่น ๆ ต่างชะงักไปเหมือนกัน ยังไม่ทันที่ทุกคนจะตั้งตัวได้
เสียงประกาศจากโทรโข่งซึ่งดังแหลมและเคร่งขรึมก็ลั่นขึ้นในห้องไลฟ์