แต่ยิ่งเป็นแบบนี้ ผู้ชมในห้องไลฟ์ก็ยิ่งอยากกินเข้าไปใหญ่
【โห ลอบสเตอร์กิโลละร้อยกว่า นายกินหมดในสองสามคำเลยเหรอ?】
【ขาปูยักษ์ยังมีเนื้อติดอยู่อีกตั้งเยอะ! ท่านซิน อย่าทิ้งสิ!】
【ดูไม่ไหวแล้ว เศษที่นายทิ้งยังเอาไปกินมื้อดี ๆ ได้เลยนะ】
【ท่านซินยังขาดคนกินเป็นเพื่อนไหม? ผมไม่เอาเงินเดือน ขอแค่มีข้าวกินก็พอ】
【กินอาหารทะเลเต็มโต๊ะขนาดนี้ กรดยูริกคงพุ่งพรวดเลยมั้ง?】
จินซินซินมองข้อความในแชทแล้วหัวเราะไม่หยุด
“อย่าพูดเกินไปสิครับ”
“นี่ก็แค่อาหารบ้าน ๆ ในชีวิตประจำวันจริง ๆ”
“ไม่มีอะไรพิเศษเลย”
“ใครชอบก็ช่วยกดติดตามหน่อย ส่วนใครติดตามแล้วก็เปิดไฟแฟนให้ด้วยนะครับ”
“ปกติเราไลฟ์กันบ่อย ๆ แล้วก็มีแจกอาหารทะเลด้วย”
“ส่งทางเครื่องบินพร้อมช่องแช่แข็ง รับรองว่าถึงมือแล้วยังสดใหม่แน่นอน”
พูดถึงตรงนี้ เขาก็นึกถึงหอยเป๋าฮื้อกับหอยแมลงภู่ที่จับได้ก่อนหน้านี้
“อ้อ จริงสิ”
“ของที่จับได้วันนี้ ผมให้คนเก็บรักษาไว้เรียบร้อยแล้ว”
“ถ้าเดี๋ยวจับปลาทูน่าหรือหมอกหินตัวใหญ่ ๆ ได้จริง ก็จะแจกให้ทุกคนเหมือนเดิม”
พอผู้ชมได้ยินแบบนั้น ปุ่มติดตามก็ถูกกดรัว ๆ ทันที
เมื่อเห็นจำนวนแฟนคลับเพิ่มขึ้นไม่หยุด จินซินซินก็อารมณ์ดีไม่น้อย
กินกันอย่างเอร็ดอร่อย ของบนโต๊ะถูกจัดการไปเกือบหมดอย่างรวดเร็ว
กินเสร็จแล้ว เขาก็เหลือบดูตำแหน่งของ【นักล่าปลาตัวยง】ตามสะดวก
วินาทีต่อมา จินซินซินก็ชะงักไป
“เชี่ย?”
ตั้งระบบควบคุมความเร็วคงที่ไว้แค่ครู่เดียว
【นักล่าปลาตัวยง】ก็เข้าไปถึงเขตน้ำลึกกว่าเดิมแล้ว
ถ้าเดินหน้าต่อไปอีกสิบกว่าไมล์ทะเล ก็แทบจะเข้าใกล้เขตน่านน้ำสาธารณะแล้ว