ในเวลานี้เอง
ชายวัยกลางคนเดินผ่านเขาไป แล้วมาหยุดตรงหน้าซูเฮ่ายวน
“คุณคือซูเฮ่ายวนใช่ไหม?”
“ใช่ครับ”
ซูเฮ่ายวนพยักหน้า
อีกฝ่ายกวาดตามองเขาตั้งแต่หัวจรดเท้า ก่อนจะแสดงสีหน้าพึงพอใจ
“ไม่เลว”
“ดีมาก”
“ครั้งนี้ถ้าไม่ได้คุณกับสิ่งประดิษฐ์อย่าง【นักล่าปลาตัวยง】ที่คุณสร้างขึ้น ปัญหาตรงหน้าคงแก้ได้ไม่ง่ายขนาดนี้”
“อีกอย่าง”
“ผมก็พอรู้เรื่องสิ่งประดิษฐ์สองสามอย่างที่คุณทำก่อนหน้านี้แล้ว”
“หนุ่มน้อย รักษาความสามารถนี้ไว้ให้ดี”
“ต่อไปก็พยายามคิดค้นของที่ใช้งานได้จริงออกมาให้มากกว่านี้”
พูดถึงตรงนี้
รอยยิ้มเปี่ยมความนัยก็ปรากฏบนใบหน้าของเขา
ระหว่างทางมา
ผู้รับผิดชอบหน่วยรบเรือทะเลจีนใต้คนนี้เกิดนึกสนุกขึ้นมา จึงหยิบโทรศัพท์ค้นหาวิดีโอที่ซูเฮ่ายวนเคยโพสต์ไว้ก่อนหน้านี้โดยเฉพาะ
สิ่งประดิษฐ์บ้านๆ อะไรไม่รู้ที่ทำขึ้นมาแบบสะเปะสะปะ
เห็นชัดๆ ว่าไม่ได้มีประโยชน์อะไรนัก แต่ซูเฮ่ายวนกลับพูดเสียจนดูน่าทึ่ง
ระหว่างทางเขาแทบขำจนปวดท้อง
พูดตามตรง
ถ้าไม่ใช่เพราะเขาเห็นกับตาว่า【ปืนใหญ่บ้านๆ】 【แว่นตาซูเปอร์】และเครื่องจักรอย่าง【นักล่าปลาตัวยง】ล้วนเป็นผลงานของซูเฮ่ายวน
เขาคงยากจะเชื่อมโยงอัจฉริยะด้านเทคโนโลยีตัวจริงตรงหน้า เข้ากับสตรีมเมอร์สายสิ่งประดิษฐ์ตลกๆ ที่พูดจาเกินจริงในวิดีโอคนนั้นได้
“แล้วผมล่ะครับ?”
ขณะที่ทั้งสองกำลังคุยกัน จู่ๆ ก็มีหัวหนึ่งโผล่มาจากข้างๆ
จินซินซินชี้ตัวเองด้วยสีหน้าเปี่ยมความหวัง
สีหน้าของเขาแทบจะเขียนคำว่า “ช่วยชมผมหน่อย” แปะไว้บนหน้าผากอยู่แล้ว
ผู้รับผิดชอบหน่วยรบเรือหันไปมองเขา
เงียบไปสองวินาที
“นาย...”
ดวงตาของจินซินซินยิ่งเป็นประกายขึ้นเรื่อยๆ