เขากลืนน้ำลายลงคอเงียบ ๆ
พอหันไปมองผู้รับผิดชอบหน่วยรบเรืออีกครั้ง แววตาก็เต็มไปด้วยความระแวดระวังมากกว่าเดิมอย่างเห็นได้ชัด
“ท่า... ท่านผู้นำ”
“เอ่อ...”
“คุณคงไม่ได้คิดจะจับผมไว้ที่นี่ด้วยใช่ไหม?”
“ที่บ้านผมก็มีพ่อแม่รออยู่นะ...”
“เฮ้อ!”
เห็นซูเฮ่ายวนทำท่าราวกับเผชิญหน้าศัตรูตัวฉกาจ
ผู้รับผิดชอบหน่วยรบเรือก็หัวเราะออกมา
“นายจะตื่นเต้นอะไร?”
“คิดจริง ๆ เหรอว่าฉันจะจับเขากลับไปฝึกยิงปืน แค่เพราะยิงพลาดไปไม่กี่ครั้ง?”
ซูเฮ่ายวนชะงักไป
“ไม่ใช่เหรอครับ?”
“แน่นอนว่าไม่ใช่”
ผู้รับผิดชอบหน่วยรบเรือส่ายหน้า
“ให้เขาฝึกยิงปืนเป็นแค่ข้ออ้าง”
“เด็กคนนั้นสร้างคุณูปการครั้งใหญ่ในคราวนี้”
“ทางแดนมังกรต้องมอบรางวัลให้เขาตามสมควรแน่นอน”
“จะจับเขาขังไว้เหมือนนักโทษได้ยังไง?”
“พาเขากลับเขตทหาร”
“เหตุผลที่แท้จริงคือเพื่อคุ้มครอง”
ซูเฮ่ายวนเข้าใจขึ้นมาทันที
“กลัวว่าจะมีคนมาแก้แค้นเหรอครับ?”
“ใช่”
ผู้รับผิดชอบหน่วยรบเรือพยักหน้า
“ถ้าเรื่องครั้งนี้รั่วไหลออกไปก่อนเวลา”
“ทางแดนอินทรีจะต้องหาทางสืบเรื่องนี้แน่”
“แถมเด็กโง่คนนั้นยังมีส่วนเกี่ยวข้องมากเกินไป”
“ขวางเรือดำน้ำ”
“จับเจ้าหน้าที่ซ่อมบำรุง”
“แถมยังปรากฏตัวในไลฟ์ตลอดทั้งเหตุการณ์”
“ปล่อยคนแบบนี้ให้เดินเพ่นพ่านอยู่ข้างนอก ความเสี่ยงสูงเกินไป”
ส่วนความเสี่ยงนั้นมาจากใคร ไม่ต้องพูดก็รู้
ซูเฮ่ายวนเดาออกแล้ว
แดนอินทรี
คนธรรมดาคนหนึ่ง ต่อให้มีเงินมากแค่ไหน
ถ้าถูกขุมอำนาจระดับประเทศจับตามองเข้าให้ ก็ยังรับมือไม่ไหวอยู่ดี
ไม่ต้องพูดถึงการส่งหน่วยปฏิบัติการพิเศษอะไรมา
แค่จัดคนมืออาชีพมาสักสองสามคน
บอดีการ์ดทั่วไปก็รับมือไม่ไหวแล้ว
ผู้รับผิดชอบหน่วยรบเรือพูดต่อว่า “ยังมีอีกกรณีหนึ่งที่ยุ่งยากกว่า”