และระหว่างทางกลับ
ซูเฮ่ายวนก็บังเอิญเจอเป้าหมายตัวใหญ่ที่คุ้นเคยเข้าอีกตัว
ปลาทูน่าตัวหนึ่งที่มีขนาดใหญ่โตอย่างเหลือเชื่อ
ด้วยหลักการที่ว่า “วันนี้ห้ามตกปลาไม่ได้ปลาเด็ดขาด”
เขาย่อมไม่ปล่อยมันไป จัดการจับใส่ตาข่ายเสียเลย
หลังภารกิจที่เกี่ยวข้องเสร็จสิ้น
ซูเฮ่ายวนเอ่ยเสียงเบาว่า “ขึ้นเรือ”
วินาทีถัดมา
[นักล่าปลาตัวยง]ทั้ง 4 ตัวก็เคลื่อนเข้ามาใกล้เรือยอทช์พร้อมกัน
แขนกลทั้ง 16 ข้างทยอยจับโครงสร้างด้านข้างเรือไว้
จากนั้นก็ย่างเท้าอย่างพร้อมเพรียง ไต่ขึ้นดาดฟ้าเรือมาทีละตัว
“มา ๆ!”
ซูเฮ่ายวนเดินเข้าไปหา พลางเอ่ยเรียกพร้อมรอยยิ้ม
“มาช่วยกันหน่อย”
“ระหว่างทางฉันจับปลาตัวใหญ่มาได้ด้วย”
ทันทีที่ได้ยินคำว่า “ปลาตัวใหญ่”
จินซินซินที่ยืนรอจนแทบจะมีหญ้าขึ้นอยู่ข้าง ๆ ก็มีชีวิตชีวาขึ้นมาทันที
“ฉันเอง!”
เขาถึงกับวิ่งนำไปก่อน
ตรงไปยัง [นักล่าปลาตัวยง] ตัวที่เดิมเป็นของตัวเอง
ด้านหลังมีตาข่ายผืนใหญ่ห้อยอยู่ ถุงตาข่ายยังจมอยู่ในทะเล
จินซินซินไม่พูดพร่ำทำเพลง คว้าเชือกแล้วดึงขึ้นมาเลย
แต่พอดึงไปได้แค่ครั้งเดียว สีหน้าของเขาก็เปลี่ยนไปทันที
“เฮ้ย!”
“หนักชะมัด!”
แถมของในตาข่ายยังเห็นได้ชัดว่ายังมีชีวิตอยู่
กำลังดิ้นรนอย่างบ้าคลั่งใต้น้ำ
จินซินซินหันไปตะโกนทันที “พวกนายอย่ามัวแต่ยืนดู!”
“มาช่วยกันดึง!”
บอดี้การ์ดหลายคนรีบวิ่งเข้ามา ทุกคนช่วยกันออกแรง
ไม่นานนัก พวกเขาก็ลากตาข่ายทั้งผืนขึ้นมาบนดาดฟ้าเรือได้
“โห!”
“ตัวใหญ่ขนาดนี้เลยเหรอ?”
ทันทีที่จินซินซินเห็นปลาในตาข่าย เขาก็ร้องอุทานออกมา
แต่แล้วเขาก็สังเกตเห็นบางอย่างผิดปกติ
ลำตัวสีเทาอมฟ้า ขนาดใหญ่ยักษ์
ตรงปากยังมีเบ็ดโลหะเกี่ยวอยู่ให้เห็นเด่นชัด