ผมเพิ่งแนะนำตัวไปเองนะ
ยังไม่ทันได้พูดข่าวร้ายเรื่องถัดไปเลย
ทำไมถึงเป็นลมไปแล้วล่ะ?!
“ถ้าอย่างที่คุณพูด ลูกชายฉันไม่ได้ก่อเรื่อง แล้วพวกคุณถึงพาตัวเขาไปเขตทหารใช่ไหม?”
ในห้องรับแขกบ้านตระกูลจิน แม่จินยังคงมีอารมณ์ตื่นเต้นอยู่ไม่น้อย จึงอดถามย้ำอีกครั้งไม่ได้
ทหารองครักษ์เสี่ยวจางซึ่งเป็นหัวหน้าทีมพยักหน้า สีหน้าเจือความจนใจอยู่หลายส่วน
“ไม่ใช่แบบนั้นจริง ๆ ครับ ลูกชายของคุณไม่เพียงแต่ไม่ได้ทำผิด ครั้งนี้ยังสร้างคุณูปการครั้งใหญ่ด้วย”
“เพียงแต่รายละเอียดเกี่ยวข้องกับข้อมูลลับ ตอนนี้ยังเปิดเผยออกไปไม่ได้ครับ”
พูดถึงตรงนี้ สีหน้าเขาจริงจังขึ้นอีกเล็กน้อย ก่อนกำชับเป็นพิเศษว่า “อีกเรื่องหนึ่ง เพื่อความปลอดภัย เรื่องที่เกิดขึ้นวันนี้ ขอให้ทั้งสองท่านอย่าบอกใครเด็ดขาดครับ”
“แม้แต่แม่บ้านก็ห้ามพูดสักคำ อย่างน้อยก่อนที่จินซินซินจะกลับมา เรื่องนี้ต้องเป็นความลับ พอถึงเวลาที่เปิดเผยได้แล้ว จะมีข่าวแจ้งให้ทราบเองครับ”
“เข้าใจแล้ว เข้าใจแล้ว!”
พ่อจินกับแม่จินได้ฟังดังนั้น ไหนเลยจะกล้าละเลย ทั้งคู่พยักหน้ารับแทบจะพร้อมกัน
แม่จินยิ่งมองเสี่ยวจางด้วยสีหน้าซาบซึ้ง “สหายทหาร วันนี้รบกวนคุณมากจริง ๆ ค่ะ”
“ถ้าไม่ได้คุณอุตส่าห์มาถึงที่นี่ พวกเราสองสามีภรรยาคงยังไม่รู้เลยว่าซินซินไปอยู่ที่ไหนกันแน่”
“นั่นสิครับ” พ่อจินเอ่ยคล้อยตาม
“ในเมื่อมาแล้วก็อย่าเพิ่งรีบกลับ อาหารที่บ้านเตรียมไว้พร้อมแล้ว คุณกับสหายอีกสองคนอยู่กินข้าวด้วยกันก่อน ถือโอกาสดื่มกันสักแก้ว”
“ไม่เป็นไรครับ ไม่เป็นไร”
เมื่อเจอพ่อจินรั้งตัวไว้ด้วยความกระตือรือร้น เสี่ยวจางก็รีบโบกมือปฏิเสธ
“ที่ผมมาวันนี้ก็เพื่อมาอธิบายสถานการณ์ของจินซินซินให้ทั้งสองท่านฟังเป็นหลักครับ”