[นักล่าปลาตัวยง]กำลังพุ่งทะยานผ่านผืนน้ำด้วยความเร็วสูง
ไม่เพียงเคลื่อนไหวคล่องแคล่วเท่านั้น ตอนไล่ตามปลาทูน่ายังหลบปลาตัวอื่น ขยะที่ลอยอยู่ และสิ่งกีดขวางได้อย่างต่อเนื่อง
ความมั่นคงที่ยังคงรักษาไว้ได้แม้อยู่ในสภาวะความเร็วสูง ทำให้ซุนกว่างผิงอดชื่นชมไม่ได้
“ของชิ้นนี้มีอะไรไม่ธรรมดาจริง ๆ”
“ใช่”
ไช้กัวหมิงพยักหน้า
“ตอนฉันเพิ่งเริ่มดูไลฟ์นี้ เจ้าหนูนี่ยังเปิดเครื่องไม่เป็นเลย”
“ตอนนี้กลับบังคับ[นักล่าปลาตัวยง]ไล่ตามปลาทูน่าได้แล้ว”
“ลูกชายแสบของเจ้าที่ดินคนนี้ ความสามารถในการเรียนรู้ไม่เลวจริง ๆ”
ซุนกว่างผิงหันไปมองเขา
“ฉันพูดถึงอุปกรณ์”
“นายจะประเมินคนไปทำไม?”
ไช้กัวหมิง: “……”
ภายในห้องทำงานเงียบไปสองวินาที
ซุนกว่างผิงหันกลับไปมองหน้าจอ
“ก่อนหน้านี้นายดูไลฟ์ของซูเฮ่ายวนแล้ว”
“ขั้นตอนการควบคุมของท่านซิน นายก็เห็นมาเกือบหมดแล้วเหมือนกัน”
“นายคิดว่ามันใช้งานยากแค่ไหน?”
ไช้กัวหมิงนึกทบทวนอย่างจริงจังอยู่ครู่หนึ่ง
“ซูเฮ่ายวนควบคุมได้คล่องมาตลอด แต่เดิมทีเขาก็เป็นคนออกแบบอุปกรณ์นี้อยู่แล้ว เลยเอามาใช้อ้างอิงไม่ค่อยได้”
“แต่จินซินซินนี่สิ”
“ตอนเพิ่งได้เครื่องมา เห็นได้ชัดว่ายังไม่คุ้นเคย ถึงขั้นควบคุมพื้นฐานผิดพลาดอยู่บ่อย ๆ”
“แต่ผ่านไปแค่ไม่กี่ชั่วโมง ตอนนี้ก็สามารถควบคุมให้ไล่ตามด้วยความเร็วสูงได้ตามปกติแล้ว”
“สรุปโดยรวมแล้ว อุปกรณ์ชุดนี้น่าจะไม่ได้มีขั้นตอนการเรียนรู้ที่ยากนัก”
“อืม”
ซุนกว่างผิงพยักหน้า
จากนั้นก็เหลือบมองข้อมูลความเร็วบนหน้าจออีกครั้ง
“ดูจากสภาพตอนนี้ ความเร็วน่าจะใกล้เคียง 160 กิโลเมตรต่อชั่วโมงแล้ว”
“ใช้เวลาเรียนรู้น้อย”
“ฟังก์ชันก็เยอะ”
“ประสิทธิภาพก็ไม่เลว”
“เป็นผลิตภัณฑ์ชั้นดีที่หาได้ยากจริง ๆ”