หนุ่มคนนี้ทำได้ยังไงกันแน่?
“ตอนนี้ส่งคนไปค้นหาได้แล้วใช่ไหม?”
ซูเฮ่ายวนเห็นว่าพวกเขาตรวจสอบกันเสร็จแล้ว ก็รีบเร่งอีกครั้ง
แต่ไช้กัวหมิงครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะส่ายหน้า
“ถึงรีบไปตอนนี้ ก็คงไม่ค่อยมีความหมายแล้ว”
“เป้าหมายตกลงมาจากบริเวณที่สูงเกือบสองพันกิโลเมตร ผ่านการร่วงหล่นและกลับเข้าสู่ชั้นบรรยากาศเป็นระยะทางยาวขนาดนั้น ตัวดาวเทียมคงถูกเผาไหม้เสียหายหนัก หรือไม่ก็แตกสลายไปแล้ว”
“ต่อให้ตกถึงพื้นได้จริง ก็อาจไม่เหลืออะไรที่มีค่าแล้ว”
พอได้ยินแบบนั้น ซูเฮ่ายวนก็ร้อนใจขึ้นมาทันที
“ไม่ใช่สิ พี่!”
“ตอนนี้มันฤดูหนาวนะ!”
เขาชี้ไปยังพื้นที่ป่าบนแผนที่โดยตรง
“ในเขตอนุรักษ์นั้นมีต้นไม้ขึ้นหนาแน่นอยู่แล้ว แถมตอนนี้ยังมีหิมะปกคลุมอีกมาก”
“ทั้งป่าทั้งหิมะรวมกัน ก็เป็นเหมือนชั้นกันกระแทกตามธรรมชาติ”
“ดาวเทียมตกลงมายังไงก็ต้องพังอยู่แล้ว แต่ถ้าไม่ถูกเผาจนหมดเกลี้ยง ก็น่าจะเหลือซากอยู่บ้าง”
“แค่เจอชิ้นส่วนแกนกลางหรือเครื่องหมายบนเปลือกนอก ก็อาจตรวจสอบได้ว่าประเทศไหนเป็นคนส่งขึ้นไป!”
ไช้กัวหมิงชะงักไปเมื่อได้ยินเช่นนั้น
จริงด้วย ฤดูหนาว ป่า หิมะ
เมื่อเงื่อนไขเหล่านี้ประกอบกัน ก็ช่วยลดความเสียหายซ้ำจากแรงกระแทกตอนตกถึงพื้นได้มากจริง ๆ
เมื่อครู่เขามัวแต่คิดว่าการตกจากที่สูงจะทำให้เกิดความเสียหายรุนแรง จนมองข้ามสภาพแวดล้อมบนพื้นไปเสียสนิท
ถ้าหาซากเจอจริง ๆ... ก็จะยืนยันได้อย่างรวดเร็วว่าเรื่องนี้เป็นคดีประเภทไหน!
คิดได้ดังนั้น ไช้กัวหมิงก็ลุกขึ้นทันที
เขาเตรียมติดต่อเจ้าหน้าที่กระทรวงความมั่นคงที่ประจำอยู่ใกล้เมืองซู เพื่อจัดกำลังค้นหาตามพิกัดชุดนี้