แต่แล้ววินาทีถัดมา
เสียงคุ้นหูก็ดังขึ้นจากด้านหลังของตำรวจทั้งสองนาย
“พ่อ แม่”
สองสามีภรรยาชะงักไปพร้อมกัน
จากนั้นร่างหนุ่มที่คุ้นตาก็เดินออกมาจากด้านหลัง
“ลูก!”
พ่อซูยืนอึ้งไปสองวินาที คิ้วที่ขมวดแน่นมาตลอดคลายลงทันที
“กลับมาทำไมล่ะ?”
แม่ซูยิ่งแล้วใหญ่ รีบพุ่งเข้าไปคว้ามือซูเฮ่ายวนไว้ แล้วตรวจดูเขาตั้งแต่หัวจรดเท้าอย่างละเอียด
“ไม่เป็นไรใช่ไหม?”
“บาดเจ็บหรือเปล่า?”
“พวกเขาไม่ได้ทำอะไรแกใช่ไหม?”
โหวเหยาจวิ้นที่ยืนอยู่นอกประตูได้ยินแล้ว มุมปากก็กระตุกขึ้นมาอย่างอดไม่ได้
บาดเจ็บ? นี่มันยุคไหนกันแล้ว
พวกเขาเป็นตำรวจที่ปฏิบัติหน้าที่อย่างถูกต้อง ไม่ใช่เจ้าหน้าที่ศาลาว่าการในยุคเก่า จะลงโทษคนที่ให้ความร่วมมือในการสอบสวนได้อย่างไร?
พ่อซูเองก็รู้สึกว่าคำถามของภรรยาไม่ค่อยเหมาะ รีบแตะแขนเธอเบา ๆ เพื่อบอกให้หยุดพูดเหลวไหล
จากนั้นเขาก็มองโหวเหยาจวิ้น แล้วถามอย่างระมัดระวังว่า “คุณตำรวจ ลูกชายผมนี่...”
“เรื่องเรียบร้อยแล้วใช่ไหมครับ?”
“หลังจากนี้คงไม่จู่ ๆ พาตัวเขาไปอีกใช่ไหมครับ?”
โหวเหยาจวิ้นได้ยินแล้วก็ยิ้ม
“วางใจได้ครับ”
“ในเมื่อพวกเรามาส่งเขากลับถึงบ้านเอง แน่นอนว่าไม่ได้คิดจะหันกลับไปจับเขาอีกครั้งหรอกครับ”
ได้ยินเช่นนั้น หินที่ค้างอยู่ในใจของสองสามีภรรยาก็หล่นลงไปไม่น้อย
แต่โหวเหยาจวิ้นไม่ได้เล่ารายละเอียดของเรื่องให้พวกเขาฟัง
“ตอนนี้ยังไม่สะดวกเปิดเผยรายละเอียดครับ”
“แต่มีเรื่องหนึ่งที่ผมบอกพวกคุณได้อย่างชัดเจน”
เขามองสองสามีภรรยา น้ำเสียงจริงจังมาก
“พี่ซู ลูกชายบ้านพี่ได้รับการอบรมสั่งสอนมาดีมากครับ”
คำพูดนี้ไม่ได้มีไว้ปลอบใจครอบครัวเท่านั้น
แม้เรื่องที่เกิดขึ้นคืนนี้จะเหลือเชื่อมาก แต่ตั้งแต่การออกแบบโดยรวมของ【ปืนใหญ่บ้านๆ】ไปจนถึงการคำนวณตำแหน่งที่ซากดาวเทียมจะตกลงมาด้วยมือเปล่า ก็ล้วนแสดงให้เห็นว่าความสามารถของซูเฮ่ายวนเหนือกว่าคนทั่วไปมาก