ไม่นานหน้าจอก็เต็มไปด้วยข้อความแชตแบบเดียวกัน
【คำขอผ่านแล้ว! อนุญาตให้ดำน้ำ!】
【อนุมัติ!】
【เรือตัวเตรียมพร้อม เริ่มปฏิบัติการได้!】
จินซินซินหัวเราะฮ่า ๆ แล้วดันคันบังคับ
【นักล่าปลาตัวยง】เริ่มดำดิ่งลงไปอย่างต่อเนื่อง
ขณะเดียวกัน เขาก็ไม่ลืมรับหน้าที่เป็นผู้บรรยายชั่วคราว
“พวกคุณคิดว่าตอนนี้ลึกมากแล้วใช่ไหม?”
“จริง ๆ ยังอีกไกล”
“ตอนนี้พวกเราอยู่ในเขตน้ำตื้นใกล้ฝั่ง ซึ่งค่อนข้างใกล้ชายฝั่ง”
“คาดว่าเหลือระยะถึงก้นทะเลไม่ถึง 20 เมตรแล้ว”
“เรือที่ทำประมงจริงจังของบ้านฉัน ปกติไม่เสียเวลาลากอวนในบริเวณแบบนี้หรอก”
“ปลาไม่ค่อยมี”
“ปกติถ้าออกทะเลไปจับปลา ก็มักจะออกเรือช่วงดึก”
“เรือแล่นออกไปต่อเนื่องหลายชั่วโมง พอฟ้าเริ่มสางถึงจะเตรียมทอดแหจริง ๆ”
“ลองคิดดูสิ”
“แล่นออกไปนานขนาดนั้น น้ำทะเลข้างล่างจะลึกแค่ไหน”
คนทั่วไปจำนวนมากยังติดภาพอาชีพประมงอยู่กับเรือลำเล็ก อวนหนึ่งผืน และคนไม่กี่คนที่ทำงานกันอยู่บนผิวน้ำ
สำหรับผู้ชมส่วนใหญ่ การประมงขนาดใหญ่แบบสมัยใหม่นั้นเป็นเรื่องที่ไม่คุ้นเคยอย่างยิ่ง
เพราะอย่างนั้น พอจินซินซินเริ่มอธิบาย แชตกลับเงียบลงเล็กน้อย
หลายคนตั้งใจฟังกันจริง ๆ
【เดินเรือต่อเนื่องหลายชั่วโมง นั่นก็เกือบถึงกลางทะเลแล้วไม่ใช่เหรอ?】
【ก็ไม่ได้เว่อร์ขนาดนั้นมั้ง บริษัทในประเทศคงต้องทำงานในเขตทะเลที่กำหนดไว้ แต่ก็จริงที่ไม่ออกไปใกล้ฝั่งนัก】
【เมื่อก่อนฉันคิดมาตลอดว่าจับปลาก็แค่ทอดแห แล้วทุกคนก็นั่งตกปลาบนเรือช้า ๆ ที่ไหนได้ต้องตื่นกลางดึกด้วย? งานนี้คงไม่เหมาะกับฉันแล้ว】