ไม่นานนัก เขาก็พบหอยเป๋าฮื้อหลายตัวเกาะแน่นอยู่บนผิวหินโสโครก
ข้าง ๆ ยังมีหอยแมลงภู่หลายตัวที่มีหนามแหลมเต็มตัว
“ในที่สุดก็เจออะไรให้จับสักที”
จินซินซินพลันกระปรี้กระเปร่าขึ้นมา
“พวกนายดูให้ดีนะ”
“ฉันจะจับหอยเป๋าฮื้อให้ดูสักตัว”
พูดจบ เขาก็นึกทบทวนวิธีใช้งานในคู่มือ
จากนั้นค่อย ๆ ขยับคันบังคับ
วินาทีต่อมา แขนกลเรียวยาวสองข้างก็ยื่นออกมาจากด้านข้างของ【นักล่าปลาตัวยง】
ค่อย ๆ เคลื่อนเข้าใกล้หอยเป๋าฮื้อ คว้าไว้ บิดทีหนึ่ง แต่ก็ไม่หลุด
“เสียดาย”
“เมื่อกี้เล็งพลาดไปหน่อย”
จินซินซินไม่ได้รู้สึกกระอักกระอ่วนอะไร เขาควบคุมอุปกรณ์ให้เดินหน้าต่อเพื่อหาเป้าหมายใหม่
แต่ผู้ชมในห้องไลฟ์กลับรู้สึกไม่เข้าใจอยู่บ้าง
【เมื่อกี้ตัวนั้นไม่เอาแล้วเหรอ?】
【ดึงไม่ออกก็ลองต่อสิ เปลี่ยนที่แล้วไม่รู้ต้องรออีกนานแค่ไหนกว่าจะเจอ】
【ท่านซินคงไม่คิดว่าตัวนั้นเล็กไปหรอกนะ?】
เมื่อเห็นคำถามเหล่านี้ จินซินซินก็ไม่ได้รีบอธิบาย
แต่ควบคุม【นักล่าปลาตัวยง】ให้ถอยกลับไปอีกครั้ง
แขนกลยื่นออกมาอีกหน คราวนี้จับหอยเป๋าฮื้อตัวนั้นไว้แน่น
“กึก”
กลไกหดกลับ แต่หอยเป๋าฮื้อยังคงเกาะแน่นอยู่บนผิวหินโสโครก
คราวนี้จินซินซินถึงได้อธิบาย
“พอหอยเป๋าฮื้อถูกกระตุ้น มันจะดูดเกาะแน่นเป็นพิเศษ”
“ถ้าครั้งแรกดึงไม่หลุด หลังจากนั้นจะยิ่งดึงออกมาตรง ๆ ได้ยากขึ้นมาก”
“ถ้าจะฝืนจริง ๆ ส่วนใหญ่ก็ต้องทุบหินโสโครกไปพร้อมกัน”
“เพราะงั้นเมื่อกี้พลาดแล้ว ก็แทบไม่มีประโยชน์ที่จะฝืนดึงต่อ”
คราวนี้ผู้ชมในห้องไลฟ์ถึงได้เข้าใจ
จินซินซินเปิดไฟฉายอีกครั้ง แล้วออกค้นหารอบ ๆ ต่อไป
ไม่นานก็พบหินโสโครกอีกก้อนหนึ่งที่มีหอยเป๋าฮื้อเกาะอยู่เต็มไปหมด
“พวกนาย”
“รอบนี้ดูให้ดี”
“ครั้งเดียวต้องสำเร็จ”