ขณะเดียวกัน
ไฟแสดงสถานะบนจอยเกมก็สว่างขึ้น
“โอ้?”
“แบตยังเต็มอยู่เลย”
จินซินซินประหลาดใจอยู่บ้าง
“ดูท่าช่างยวนจะชาร์จแบตให้เต็มก่อนส่งของมาจริง ๆ ด้วย”
“ใส่ใจดีแฮะ”
หลังจากรำพึงเล็กน้อย เขาก็สวมแว่น VR
มือซ้ายถือจอยเกม ส่วนมือขวายกนักล่าปลาตัวยงขึ้นมา แล้วเดินไปที่ขอบดาดฟ้าเรือ
“เอาล่ะ”
“ได้เวลาดำลงไปอย่างเป็นทางการ!”
พูดจบ เขาก็โยนอุปกรณ์ลงทะเลไปตรง ๆ
จากนั้นก็ทำตามวิธีควบคุมที่เพิ่งจำมา กดปุ่มรัวเป็นชุด
ผลคือในวินาทีถัดมา
ทุกคนในห้องไลฟ์ก็เห็นว่า——
นักล่าปลาตัวยงที่เพิ่งตกลงไปในทะเล จู่ ๆ ก็มีแขนกลสี่ข้างยื่นออกมาจากตัวเครื่อง
จากนั้นก็เกาะขอบลำเรือเอาไว้
กึก ๆ ๆ…แล้วก็ปีนกลับขึ้นมาบนดาดฟ้าเอง ห้องไลฟ์หัวเราะกันครืนทันที
【ฮ่า ๆ ๆ ๆ! ท่านซินแน่ใจนะว่าเรียนรู้วิธีใช้แล้ว?!】
【เข้าใจแล้ว ที่แท้มันไม่ใช่อุปกรณ์ใต้น้ำ แต่เป็นพวกว่ายน้ำไม่เป็นนี่เอง เพิ่งลงน้ำก็ปีนกลับขึ้นมาแล้ว】
【ทำไมฉันรู้สึกว่าไลฟ์ของท่านซินสนุกกว่าของช่างยวนอีก】
【อย่าเพิ่งโยนความผิดให้เครื่องสิ เห็นชัด ๆ ว่าท่านซินใช้ไม่เป็นต่างหาก แค่ใช้แขนกลปีนกลับขึ้นมาจากทะเลได้ เทคโนโลยีก็ไม่ธรรมดาแล้วไม่ใช่เหรอ?】
“เดี๋ยวก่อน”
“รอก่อน!”
จินซินซินเห็นเงาของตัวเองปรากฏขึ้นในมุมมองของแว่น VR กะทันหัน ก็รู้ทันทีว่าควบคุมผิดทิศทาง
เขารีบถอดแว่นออก แล้วหยิบคู่มือขึ้นมาอ่านใหม่
“ขอเวลาอีกนิด”
“อีกเดี๋ยวเดียว”
“ได้แล้วจริง ๆ อีกเดี๋ยวเดียว!”
……
ขณะเดียวกัน
โรงอาหารของศูนย์ทดลอง
ไช้กัวหมิงที่ยุ่งมาตลอดทั้งเช้า ในที่สุดก็ได้นั่งลงกินมื้อเที่ยง
เขาหาที่นั่งตรงมุมเงียบ ๆ มือขวาถือตะเกียบ ส่วนมือซ้ายก็หยิบโทรศัพท์ออกมาอย่างเป็นธรรมชาติ
เปิดโต้วอินแล้วไถดูคลิป
เมื่อก่อนเขาไม่ค่อยชอบวิดีโอสั้นนัก
รู้สึกว่ามันทำให้ทุกอย่างกลายเป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อย แถมยังเสียเวลาเปล่า ๆ