เสี่ยวซาโกะยิ้ม หัวเราะอย่างอหังการและได้ใจ สายตาเต็มไปด้วยความมั่นใจว่าต้องได้มาครอง
สมกับเป็นคนเก่ง รู้จักเอาตัวรอดดี
เสี่ยวซาโกะพูดกับเธอ "เสื้อในเปียกชื้นแบบนั้นไม่รู้สึกอึดอัดเหรอ?
ไปเป่าผมให้แห้งก่อน ฉันจะให้คนเอาผ้าใหม่มาให้"
ซ่งซาเซี่ยหดตัวมองเขาไปทีหนึ่ง ภายใต้การข่มขู่ของเขา ก็ยอมเชื่อฟังหยิบไดร์เป่าผมข้างห้องน้ำมาเป่าผมให้แห้ง
เธอคิดอย่างไร้เดียงสาว่าตัวเองจะได้ไปจริง ๆ
เพราะเสี่ยวซาโกะโหดร้ายทารุณ เห็นแก่ประโยชน์ แต่ไม่ค่อยเจ้าชู้เท่าไหร่
ตอนนั้นนางเอกสวยขนาดนั้น ยังเป็นตัวเธอเองอาสาทดลองบริการ เสี่ยวซาโกะไม่ได้ลวนลามเลยสักนิด ในสายตาเขามีแต่ผลประโยชน์ล้วน ๆ
ซ่งซาเซี่ยถอดชุดชั้นในที่เปียกออกในห้องน้ำ ห่อผ้าขนหนูไว้แล้วเป่าผมต่อ
มีมือหนึ่งยื่นเข้ามา
เสี่ยวซาโกะกดซ่งซาเซี่ยลงบนโซฟา
ในสายตาเสี่ยวซาโกะ มองว่าเด็กสาวคนนี้ขายตัวแน่นอน ต้องดึงตัวมาอยู่ด้วยให้ได้ ดูจากหน้านี้แล้วต้องทำเงินได้แน่
เริ่มลงมือทำเรื่องสำคัญเลย
ซ่งซาเซี่ยคิดไม่ถึงว่าจะเป็นแบบนี้
บ้าเอ๊ย...
เธอแค่ไม่ได้ปฏิเสธ ไม่ได้หมายความว่าตกลงนะ
เสี่ยวซาโกะสมองมีปัญหาเหรอ?
เสี่ยวซาโกะก็เป็นคนมีหน้ามีตา พอรู้ว่าไม่ใช่อย่างที่คิดก็สายเกินแก้แล้ว
การที่สาวทดลองบริการกับข่มขืนเป็นคนละเรื่องกัน
ซ่งซาเซี่ยกัดมือที่เขาอุ้มปากเธอไว้อย่างแรง
เขามองผู้หญิงเป็นได้ก็ไม่ได้อยู่แล้ว ผู้หญิงกับมือต่างกันก็แค่ร้องได้ ร้องลั่นห้องให้บรรยากาศเท่านั้นเอง
ซ่งซาเซี่ยเพิ่งเข้าใจว่าความสามารถพิเศษนั้นคืออะไร
ระบบหมาตาโผล่มาหลอกอีกแล้ว
เกือบจะพร้อมกัน
ในห้องมีแต่เสียงหอบหายใจ
เสี่ยวซาโกะปล่อยซ่งซาเซี่ย ทั้งคู่ตัวสั่น
ซ่งซาเซี่ยละปากออก ร้องไห้สะอึกสะอื้น
เพราะเจ็บ
แช่งระบบหมาตาที่น่ารำคาญอีกครั้ง
เสี่ยวซาโกะค่อย ๆ สงบลง
มองบาดแผลที่มือตัวเองเลือดอาบ กลั้นความอยากตบหน้าเธอไว้ แล้วลุกขึ้นเดินออกไป
เสี่ยวซาโกะยิ้มเยาะ แล้วหันไปถาม "แกไม่ได้ขายตัวตั้งแต่แรกไม่บอกเร็วก่อนเหรอ?"
บ้าเอ๊ย!
ซ่งซาเซี่ยน้อยใจมาก "ฉันบอกแล้วไงว่าฉันไม่ได้ขายตัว! เป็นแกเองที่ไม่ยอมเชื่อ"
เธอก็ไม่กล้าเรียกร้องให้เสี่ยวซาโกะรับผิดชอบอะไร
ถามอย่างน่าสงสาร "ฉันไปได้ยัง?"
เสี่ยวซาโกะยิ้มเยาะ เย้ยหยัน ยัยนี่ถูกทำอะไรขนาดนี้แล้วไม่ร้องไม่โวยวาย กลับจะขอไป
แกแสร้งเป็นยายขยะมาหลายปี พอโดนฉันทำเอากลับจบแค่นี้เหรอ?
ทำเอาขำออกมาเลย
ซ่งซาเซี่ยพูดไม่ออก ไอ้คนนี้สมองมีปัญหาหรือเปล่า ยังจะเอาชีวิตเธออีกเหรอ
ข่มขืนแล้วฆ่า?
แต่ระบบไม่ขึ้นว่าค่าความโกรธของเขากำลังสะสม
ระบบโง่เง่า
"ไม่เป็นไร เสี่ยวซาโกะใจกว้างปล่อยฉันไปเถอะ ให้ฉันกลับบ้านได้แล้ว ฉันแค่ไม่ได้ขายตัวเท่านั้น" ชาติก่อนก็นอนกับผู้ชายมาแล้ว จะถือว่าโดนหมากัดก็แล้วกัน
เสี่ยวซาโกะโกรธจนแทบระเบิด รูดซิปขึ้นด้วยมือเดียว "ฉันเดี๋ยวต้องไปฉีดยาโรคพิษสุนัขบ้าหรือไง? งั้นจบแค่นี้"
ซ่งซาเซี่ยกอดผ้าขนหนูตัวสั่น ไม่รู้จะพูดอะไร
รอยสีแดงนั้นยิ่งชวนสายตา
เสี่ยวซาโกะพูด "ฉันคิดว่าแกไปขายตัวถึงได้มีเงินมาให้ฉัน พอถามว่าได้เงินมายังไง แกก็ไม่ยอมพูดความจริง วันนี้เข้าใจผิดกันใหญ่เลย
ฉันนอนกับแก แกก็กัดฉัน เราเท่ากัน"
ซ่งซาเซี่ยพูดไม่ออก บัญชีคิดแบบนี้ได้ด้วยเหรอ
ไอ้สารเลวจริง ๆ
เสี่ยวซาโกะเห็นเธอไม่โต้แย้ง ก็พูดต่อ "ต่อไปแกอย่าทำตัวสกปรกเหม็นแบบนั้นอีก ให้คนอื่นรู้ว่าฉันเสี่ยวซาโกะเคยยุ่งกับยายขยะ ฉันยังเอาหน้าไปไว้ไหน?"
ซ่งซาเซี่ยยิ่งพูดไม่ออก อดเถียงเบา ๆ ไม่ได้ "ฉันกลัวอันตรายถึงได้ทำตัวสกปรกเหม็นแบบนั้น"
เสี่ยวซาโกะเลิกคิ้ว "ต่อไปแกก็บอกว่าแกเป็นผู้หญิงฉัน แถวเกาลูนนี้ไม่มีใครกล้ายุ่งกับแก!"
พอเห็นเธอว่านอนสอนง่าย เขาก็ลดน้ำเสียงลง
เสี่ยวซาโกะสาบานต่อฟ้าเลยว่า ไม่เคยข่มขืนผู้หญิงดี ๆ มาก่อนจริง ๆ
แต่ความรู้สึกกับผู้หญิงคนอื่นมันต่างกันเกินไป ถ้าได้เสียกัน หนึ่งนาทีกับสิบนาทีก็ไม่ต่างกัน
เขาเลยไม่หยุด
ซ่งซาเซี่ยได้เสื้อผ้าใหม่ในที่สุด
เตียวป้าที่ไปซื้อเสื้อให้นับถือหัวหน้าหัวปักหัวปำ ถึงกับกินยาบ้าเข้าไปได้ รสนิยมไม่เบาเลยจริง ๆ
ซ่งซาเซี่ยใส่เสื้อผ้าออกมา เตียวป้าตะลึงไปทั้งตัว
เสื้อผ้าก็ชุดที่เขาซื้อมานั่นแหละ แต่คนเปลี่ยนไปคนละคน
พอซ่งซาเซี่ยจากไป เตียวป้าเข้าไปดูก็ไม่เห็นผู้หญิงคนนั้นอีกแล้ว
เสี่ยวซาโกะแอบเขินเล็กน้อย ลงมือจัดการผ้าขนหนูกับเสื้อผ้าสกปรกด้วยตัวเอง
ทำเป็นว่าไม่เคยเกิดอะไรขึ้น
ผ่านไปอีกครึ่งเดือน ไม่ว่าซ่งซาเซี่ยจะเตรียมใจยังไง ก็ไม่กล้าไปล่าบอสตัวรอง ค่าใช้จ่ายใกล้จะหมดแล้ว
ป้าเย่สุขภาพไม่ดี เธอส่งป้าเย่ไปโรงพยาบาล ตอนแรกป้าเย่ไม่ยอมไปเด็ดขาด คิดว่าเงินต้องเก็บไว้ให้เธอเรียนมหาวิทยาลัย
ซ่งซาเซี่ยบอกว่าถ้าป้าเย่ไม่ไปหาหมอ เธอก็ไม่เรียนมหาวิทยาลัย ป้าเย่ถึงยอมไปโรงพยาบาล
พอเข้าไปตรวจก็พบว่าปอดติดเชื้อ ความดันสูง หลอดลมอักเสบ โรคข้ออักเสบรูมาตอยด์ หมอนรองกระดูกทับเส้นประสาท โรคเรื้อรังเต็มไปหมด
เธอคิดว่าเงินคงพอ แต่หมอบอกตรง ๆ ว่าให้เตรียมห้าหมื่นก่อน
หมายความว่าห้าหมื่นคือขั้นต่ำ
เธอไม่มีทางเลือก ต้องมาขอยืมเงินเสี่ยวซาโกะอีก
เพราะตอนนี้ระบบปล่อยออกมาแค่ภารกิจที่ได้เงินไว้งานเดียว
เธอไม่มีเวลาไปทำงาน พี่กลางวันต้องเรียน เตรียมสอบเข้า ม.ปลาย กลางคืนต้องดูแลคนไข้
เสี่ยวซาโกะคิดถึงครั้งแรกตลอด พอเห็นเธอมาขอยืมเงิน ก็ยินดีตกลง แต่มีเงื่อนไขหนึ่ง
ต้องนอนกับเขา
เสี่ยวซาโกะพูดอย่างได้ใจ "ฉันบอกคนอื่นไว้แล้ว ต่อจากนี้แกขอยืมเงินใครไม่ได้นอกจากฉัน
คิดว่าเสียเปรียบเหรอ?
งั้นแบบนี้ ไม่คิดดอกเบี้ยเบี้ยบังคับ
ยืมห้าหมื่น คืนห้าหมื่นภายในหนึ่งเดือนก็พอ!
ไม่เก็บดอกเบี้ย"
เสี่ยวซาโกะไล่คนอื่นออกไป แล้วเข้ามากอดเธอ "แกต้องคิดถึงป้าเย่ด้วยนะ เลี้ยงแกมาใหญ่โต ยังไม่ทันได้มีความสุขเลย ตอนนี้ก็ป่วยนอนโรงพยาบาล แกมีความสามารถหาเงินได้ แต่ว่าตอนนี้แกด่วนใช้เงินนี่นา!"
พอเห็นเธอไม่ขัดขืน ก็ยื่นมือมากอดเธอทั้งตัว
ส่วนซ่งซาเซี่ยที่ยืนนิ่ง เพราะเสียงระบบดังขึ้น:
ตรวจพบว่าเจ้าของร่างกำลังจะเกิดสายสัมพันธ์แห่งรักกับวายร้าย โปรดรับภารกิจพิชิตวายร้าย
หากปฏิเสธภารกิจจะถือว่าภารกิจล้มเหลว เจ้าของร่างจะถูกส่งกลับโลกเดิมทันที
ซ่งซาเซี่ยพูดไม่ออก ระบบเอ๊ย
ชาติก่อนฉันเผาเป็นเถ้าถ่านไปแล้ว กลับไปเป็นปูนซีเมนต์เหรอ?
แล้วถ้าเธอไปตอนนี้ ป้าเย่จะทำยังไง!
เสี่ยวซาโกะเห็นเธอไม่ขัดขืน ก็จูบที่ริมฝีปากเธอเบา ๆ
หมายเหตุ: ขำแทบตาย ฉากเสียวถูกตัดจนหมดแล้ว
ยังไงก็ได้อยู่ด้วยกันแล้ว
มุกคลาสสิก รักโดยการบังคับ เย็ดไม่เสียหาย รักตายเลย