ซ่งซาเซี่ยตอนนี้แทบจะร้องไห้ไม่ออกจริง ๆ
หมาของระบบ หลอกฉันอีกแล้ว
เธอจิตใจวูบไหว ความคิดลอยไปชั่วขณะ
ในช่องว่างเพียงเสี้ยววินาทีนั้น แว่นตากรอบดำเก่า ๆ ที่วางบนสันจมูกก็หลุดร่วงกระทบพื้นดังเป๊ะ
หน้าม้าที่หนาและตั้งใจปล่อยยาวไว้บังหน้าก็สยายออกตามแรง เสยขึ้นเล็กน้อย ปิดดวงตาและคิ้วไม่มิดอีกต่อไป
หลายปีมานี้ เธอเพื่อเอาตัวรอด ทาแป้งเหลืองถูก ๆ ที่ฉาบหน้าอย่างมั่วซั่วทุกวัน ถูกน้ำที่กระเด็นใส่เมื่อครู่ชะล้างเบา ๆ ก็ร่วงหลุดเป็นหย่อม ๆ
สิ่งสกปรกที่จงใจสะสมไว้ทีละชั้น ๆ หลุดร่วงไป ผิวใต้ที่ขาวเนียนละเอียดไร้ที่ติก็โผล่ขึ้นมาสัมผัสอากาศอย่างกะทันหัน
ใบหน้าที่แท้จริงที่ถูกสิ่งสกปรกปกคลุมมาหลายปี ไม่มีใครเคยเห็น กลับเผยให้เห็นเพียงเสี้ยวหนึ่งโดยไม่ทันตั้งตัว
เสี่ยวซาโกะแค่เหลือบตามองอย่างไม่ใส่ใจ สายตากลับหยุดค้างทันที
วินาทีถัดมา เขากระตุกมุมปากยิ้มชั่วร้ายและอำมหิต แววตาคมกริบเต็มไปด้วยความดุร้าย ค่อย ๆ เดินเข้ามาใกล้ทีละก้าว
เงาร่างสูงใหญ่ปกคลุมร่างเล็กบางของเด็กสาวอย่างสิ้นเชิง เขายกมือ ปลายนิ้วไม่เกรงใจแม้แต่น้อย ฉีกเครื่องแบบนักเรียนที่สกปรกโสโครกเหลืองกร่ำของเธอออกตรง ๆ
เสียงผ้าฉีกขาดดังแผ่วเบาในความเงียบ ช่างเสียดหูเหลือเกิน
เขาก้มลงมา แผ่พลังกดดันจนหายใจแทบไม่ออก เสียงแหบพร่าพร้อมกับความอันตรายเจ้าเล่ห์แบบนักเลงหัวไม้:
"หน้าเปื้อนขนาดนี้"
"จะถอดเองให้สะอาด หรือให้ฉันช่วยอาบให้ล่ะ?"
"เลือกเอาเอง"
เธอจะเลือกอะไรได้เล่า พูดเสียงสั่น ๆ ว่า "ฉันล้างเอง"
ในลมหายใจ กลิ่นเหม็นมันปนกับกลิ่นหอมอ่อน ๆ ของสาวน้อยที่มากับลมหายใจของเธอ
วันนี้ลืมเคี้ยวหัวหอม
เสียงระบบแจ้งเตือน: ทำให้วายร้ายเกิดความชอบ ได้รับค่าพลังรวม 20 หน่วย
ค่าพื้นฐาน:
ความงาม[60]: [ขีดจำกัด120]
พละกำลัง[70]: [ขีดจำกัด100]
เสน่ห์[60]: [ขีดจำกัด100]
ความเป็นมิตร[60]: [ขีดจำกัด200]
ความจำ[60]: [ขีดจำกัด200]
ความสามารถพิเศษ[60]: [ขีดจำกัด200]
ตอนนี้เธอมีค่าพลังทั่วไป 20 หน่วย ใส่ความงามหรือจะให้โดนข่มขืนหรือไง?
ปิดทิ้ง
ใส่พละกำลัง 20 ก็คิดว่าตัวเองสู้กำแพงมนุษย์นี่ไม่ไหว เสน่ห์ ความเป็นมิตร ความจำ จะมีประโยชน์อะไรตรงนี้
เธอใส่ 20 หน่วยทั้งหมดลงในความสามารถพิเศษ
ความสามารถพิเศษ[60]: +20[ขีดจำกัด200]
ความสามารถพิเศษ[80]: ปลดล็อกความสามารถซ่อนเร้น ประสบการณ์สุดฟิน!
ซ่งซาเซี่ยงงไปเลย
นี่มันความสามารถอะไรกัน?
ร่างกายของเธอไม่มีความรู้สึกใด ๆ เลย
เสี่ยวซาโก้ตะคอกใส่เธอเสียงดัง "ใช้แชมพูชำระล้างตัวให้สะอาด!"
เมื่อไอน้ำร้อนลอยขึ้น กลิ่นประหลาดในห้องก็ค่อย ๆ จางหายไป
ซ่งซาเซี่ยถอดแค่เครื่องแบบนักเรียน สวมเสื้อกล้ามกับกางเกงในราคาถูก เข้าไปชำระล้างตัวให้สะอาด
เสี่ยวซาโก้ยืนจ้องเธออยู่ที่หน้าประตูห้องน้ำ
เสียงระบบแจ้งเตือน: ค่าความโกรธของวายร้ายที่ผูกไว้เพียงหนึ่งเดียว เสี่ยวซาโก้ กำลังสะสมอยู่ โปรดอย่าท้าทายขีดจำกัดของเขา
แววตาของเสี่ยวซาโก้ยิ่งดุร้ายมากขึ้นเรื่อย ๆ
ซ่งซาเซี่ยหันหลังให้เขา หันหน้าเข้าด้านในแล้วเริ่มสระผม
บนตัวจริง ๆ แล้วยังโอเค เธออาบน้ำทุกสามวัน ที่แย่คือผมมักจะมีกลิ่นตกค้างง่าย
เสี่ยวซาโก้เห็นเธอหันหลังให้ ก็ไม่ดูอีก นั่งลงบนโซฟา
อีหนูนี่ กล้าหลอกฉันงั้นเหรอ
กฎการคืนเงินกำหนดไว้หนึ่งเดือน แต่กลับคืนก่อนทุกครั้ง แถมยังลึกลับซับซ้อนอีก
แล้วยังแกล้งทำตัวน่าเกลียดอีก
ความโกรธที่ถูกหลอกจนเต็มอกเต็มใจของเขาพวยพุ่งขึ้นมา
พอซ่งซาเซี่ยอาบน้ำเสร็จ หยิบผ้าขนหนูผืนหนึ่งห่อตัวไว้ ช่วงไหล่เผยให้เห็นผ้าของเสื้อในที่น่าเกลียด
ดูซอมซ่อเหลือเกิน
ผมยาวยังไม่แห้ง น้ำหยดตลอดเวลา
ซ่งซาเซี่ยยืนแข็งทื่ออยู่กับที่ แก้มแดงก่ำขึ้นมาอย่างควบคุมไม่ได้ ความอับอายกับความขายหน้าปะปนกัน ร่างกายตึงเครียดไปหมด
เสียงแจ้งเตือนของระบบในหัวดังขึ้นอย่างบ้าคลั่ง รัวติ๊ง ๆ เตือนซ้ำแล้วซ้ำเล่า
[คำเตือน! ค่าความโกรธของเฉินเทียนสยงวายร้ายที่ผูกไว้ พุ่งสูงขึ้นอย่างต่อเนื่อง!]
[อีกฝ่ายอารมณ์ไม่มั่นคงอย่างยิ่ง มีโอกาสสูงที่จะก่อพฤติกรรมรุนแรง!]
[แนะนำให้โฮสต์คุกเข่าขอโทษทันที ลดความเป็นศัตรูของวายร้าย หลีกเลี่ยงอันตราย!]
เสียงเตือนเย็นชาแข็งทื่อเร่งเร้าอยู่ไม่หยุด แต่กระดูกดื้อด้านในตัวของซ่งซาเซี่ยกลับประคองเธอไว้ได้อย่างเหนียวแน่น
เธอไม่ยอมก้มหัว หลังตรง ยืนนิ่งอยู่กับที่ ปล่อยให้ความกลัวโถมทับไปทั้งตัว ไม่ถอยแม้ครึ่งก้าว
เสี่ยวซาโก้หรี่ตามอง มองสำรวจใบหน้าและร่างกายของเธออย่างอิสระไม่มีข้อจำกัด
คราบสกปรกที่หลุดร่วงไปเมื่อครู่ เผยให้เห็นใบหน้าขาวสะอาดใสกระจ่างงดงามยิ่งนัก รูปร่างที่ถูกเครื่องแบบนักเรียนตัวกว้างปิดบังไว้ ก็เริ่มเผยให้เห็นสัดส่วนที่เหนือชั้นอย่างเลือนราง
เขาหัวเราะเย้ยหยันหนึ่งที
ปลายนิ้วคีบบุหรี่ กระตุกมุมปากยิ้มหยาบคายต่ำช้าที่สุด พูดด้วยน้ำเสียงเยาะเย้ยหยอกล้อ:
"พูดง่าย ๆ ขายครั้งเดียวก็ขาย ขายสิบครั้งก็ขาย"
"สู้ปล่อยให้คนอื่นรังแกตามใจแล้วเน่าไปในเขตเมืองเก่า ไม่สู้มาอยู่ใต้มือฉันโดยตรง"
เขาพ่นควันบุหรี่ออกมา สายตาหม่นหมองและละโมบ:
"พื้นฐานแบบเธอ หน้าตาแบบนี้ รับรองต้องเป็นที่ต้องการแน่นอน"
"ฉันมีไนท์คลับอยู่ใต้ชื่อ รับเธอเข้าวงการ ฉันหกเธอสี่ ยุติธรรมพอแล้วใช่ไหม?"
แบ่งกันสี่หก เขาได้ส่วนแบ่งก้อนโต เหี้ยมโหดยิ่งกว่าปล่อยเงินกู้นอกระบบเสียอีก จะเรียกว่ายุติธรรมได้อย่างไร นี่มันกินเลือดกินเนื้อชัด ๆ
ซ่งซาเซี่ยกัดฟันแน่น ปลายนิ้วกำจนขาว ความโกรธแค้นอัดแน่นอยู่ในอก แต่กลับไม่กล้าระบายออกมา ได้แต่กล้ำกลืนความอัปยศทั้งหมดไว้ เงียบไม่พูดอะไร
เห็นเธอไม่พูด เสี่ยวซาโก้ก็ไม่ใส่ใจ ดีดขี้บุหรี่ เปลี่ยนน้ำเสียงเป็นทั้งอ่อนทั้งแข็ง กับใบหน้าหน้าไหว้หลังหลอกแบบ "คิดให้เธอแล้ว"
"เธอทำผิดกฎฉัน ฉันยังไม่ได้คิดบัญชีกับเธอเลย"
"ฉันสืบมาแล้วชัดเจน เธอกับป้าเย่อยู่ในเขตเมืองเก่าเกาลูน"
"ป้าเธออายุปูนนี้ยังตรากตรำทำงานหาเช้ากินค่ำ เธอจะใจร้ายให้ป้าลำบากไปด้วยกันทั้งชีวิตแบบนี้ได้ลงคอเหรอ?"
เขาค่อย ๆ ยั่วยุทีละขั้น น้ำเสียงยิ่งชักจูง:
"ออกมาทำงาน เดือนสองเดือนก็หาเงินได้เท่าคนอื่นทำงานหลายปี"
"เธอไม่อยากเรียนมหาวิทยาลัยเหรอ? กับสภาพแบบเธอ ค่าเทอมแค่ไม่นานก็เก็บได้ครบแล้ว"
เขาก้มตัวลงมาใกล้ เงาดำบดบังลงมาอย่างสิ้นเชิง น้ำเสียงนักเลงและอำมหิต:
"หนูน้อย ฉันกำลังให้ทางรอดเธอ เพื่อเธอเอง" เสี่ยวซาโก้เห็นท่าทีดื้อรั้นไม่ยอมแพ้แบบนี้ของเธอ แทนที่จะโกรธ กลับรู้สึกสนใจขึ้นมา
เขาคุ้นเคยกับคนระดับล่างในเขตเมืองเก่าที่คอยก้มหัวก้มหาง ยอมแหกปากเพื่อเงินไม่กี่สตางค์ และคุ้นเคยกับเด็กนักเรียนหญิงที่ถูกขู่สองคำก็ร้องไห้ขอร้อง ยอมเชื่อฟังอย่างว่าง่าย
มีเพียงอีหนูสกปรกคนนี้ที่ถูกทั้งโรงเรียนรังเกียจ ถูกเรียกว่า "หมูป่า" อยู่เสมอ พอคราบสกปรกหลุดร่วงไป กลับมีคิ้วตาสะอาดสะอ้าน ดื้อรั้น และกระดูกแข็งแรงยิ่งนัก
ความแตกต่างอย่างสุดขั้ว ทำให้ความอยากพิชิตในใจเขาพลุ่งพล่านขึ้นมาจนหมดสิ้น
ต้องสอนอีหนูสกปรกนี่ให้รู้จักกฎของวงการจริง ๆ สักหน่อย
เขายกมือขึ้น ปลายนิ้วมีกลิ่นบุหรี่จาง ๆ จงใจแนบชิดแก้มเธอ พูดด้วยน้ำเสียงน่ากลัวชวนขนลุกพร้อมกับกดดัน:
"ยังไง? เงียบอยู่ได้? ดูถูกงานที่ฉันให้เหรอ?"
"หรือคิดว่า เรียนเก่งแล้วจะวางมาดได้ ไม่ต้องก้มหัวหาเงิน?"
เขาโน้มตัวเข้าไปหาเธอ รอยยิ้มชั่วร้ายและโหดร้าย:
"หนูน้อย ฉันบอกเธอเลย ในเกาลูน บนเกาะฮ่องกง หน้านั้นไม่มีความหมาย"
"กระดูกสันหลัง ยิ่งไม่มีความหมาย"
"วันนี้เธอไม่ยอมตามใจฉัน พรุ่งนี้ มะรืนนี้ ยังมีคนอีกมากมายที่บังคับให้เธอก้มหัว"
ซ่งซาเซี่ยเงียบไม่พูดอะไร ระบบบ้าเอ๊ย วิ่งไปไหนแล้ว?
ในจิตสำนึก ระบบค้างอยู่ที่ค่าความโกรธของวายร้ายที่กำลังสะสม ไม่ขยับ
แล้ว ในชั่วพริบตา ค่าความโกรธก็เริ่มลดลง
เสียงระบบแจ้งเตือน: ค่าความโกรธของวายร้ายลดลง ความปลอดภัยในชีวิตของโฮสต์เพิ่มขึ้น
ฉวยโอกาสนี้หาทางหนีให้ได้!
ซ่งซาเซี่ยพูดอย่างจนปัญญา "ขอบคุณเสี่ยวซาโก้ที่คิดให้ฉันมากนะคะ แต่ฉันไม่ได้มีความคิดจะออกมาขายตัวจริง ๆ ไว้โอกาสหน้านะคะ โอกาสหน้าเราค่อยร่วมงานกันใหม่!"
ชายตรงหน้าหยุดยิ้มหยอกล้อแล้ว แววตาเหลือเพียงความเย็นชาลึกซึ่ง