ซ่งซาเซี่ยยังคงจมอยู่กับความลังเลใจ คิดในใจว่า บางทีอาจต้องเปลี่ยนแนวทางการเอาชนะใจเสียแล้ว
เสี่ยวซาโกะตัวสูงขายาว สูงกว่าเธอทั้งหัว เห็นเธอเหม่อลอย จูบที่เคยนุ่มนวลก็ทวีความลึกซึ้งขึ้น กลายเป็นจูบที่ร้อนแรงในพริบตา
ปลายลิ้นรุกล้ำเข้าไปในช่องปากของเธอ
เขายกมือขึ้นโน้มศีรษะเธอไว้แน่น กอดเธอเข้าไปในอ้อมแขน เกี่ยวกระหน่ำไม่ยอมปล่อย
ซ่งซาเซี่ยใจสั่นระริก สำหรับเธอแล้ว การจูบคือก้าวสำคัญที่สุด
ยังไม่ทันได้ขยับตัว เสี่ยวซาโกะก็จับมือเธอขึ้นมา ค่อยๆ ประคองไว้บนอกที่แน่นและกระชับของเขา
เขากดมือเธอไว้ ขยำอย่างแรง แถมยังส่งเสียงครางเบาๆ ด้วยความสะใจ
สัมผัสอุ่นๆ แน่นๆ ส่งผ่านมา ซ่งซาเซี่ยถึงกับตื่นตระหนก ใจร้องเรียกหาชีวิต แต่ริมฝีปากถูกล็อกแน่นจนส่งเสียงไม่ได้แม้แต่น้อย อาการขาดออกซิเจนถาโถมเข้ามา แก้มแดงก่ำไปหมด
เนิ่นนาน เสี่ยวซาโกะถึงค่อยๆ ถอนจูบออกมา แววตาบอกใบ้ด้วยความกำหนัดและหยอกเย้า ถามเสียงต่ำ "จูบแรกเหรอ?"
ซ่งซาเซี่ยพยักหน้าอย่างมึนงง จิตใจว้าวุ่น กำหมัดแน่น
เสี่ยวซาโกะเห็นการเคลื่อนไหวเล็กๆ น้อยๆ ของเธอ ก็นิ่งเงียบไม่พูดอะไร บางครั้งคนเราก็แปลก รู้ทั้งรู้ว่าผลเป็นอย่างไร แต่ก็ยังจะลอง
เขาก้มลงอีกครั้ง พยุงเธอลงบนโซฟา แล้วโน้มลงมาจูบอีกครั้ง ควบคุมจังหวะทั้งหมดให้เธอไม่อาจดิ้นรนได้
ท่ามกลางความใกล้ชิดที่วุ่นวาย ซ่งซาเซี่ยก็นึกขึ้นได้ถึงภารกิจหลักของตัวเอง ฉวยจังหวะที่เขาเผลอ แอบเอื้อมไปหยิบมีดผลไม้ข้างๆ กำด้ามมีดแน่น ใช้แรงทั้งหมดพุ่งแทงเข้าใส่เขา
แต่เสี่ยวซาโกะคลุกคลีอยู่ในวงการมาหลายปี ความไวในการรับรู้เหนือกว่าคนทั่วไป เขายกมือขึ้นอย่างใจเย็น จับข้อมือเรียวบางของเธอไว้แน่น ยุดมีดที่ลอยอยู่กลางอากาศไว้ได้
เขาไม่โกรธ กลับทำให้สีหน้าอ่อนลง ยื่นมือไปเกล้าผมที่ยุ่งเหยิงของเธอเบาๆ เหมือนปลอบแมวที่กำลังงอแง น้ำเสียงชักชวน "ลองคิดดีๆ ว่ามีดนี้แทงลงไป ถ้าฉันไม่เป็นอะไร เงินห้าหมื่นที่เธอต้องการด่วน จะไปหาเอาจากไหน"
เขาโน้มตัวลงมา ทำให้ระยะห่างใกล้ขึ้น ดวงตาสีดำเข้มราวกับจะดูดเธอเข้าไป จ้องมองเธอตรงๆ "ฉันมีอะไรไม่ดี? หน้าตาก็ดี หุ่นก็ดี ฝีมือก็ดีกว่า
พูดตามตรง มีเซ็กส์กับฉัน เธอก็ไม่ขาดทุนหรอก"
เขาค่อยๆ ปล่อยมือ ทำท่าให้เธอเลือกได้เอง
ซ่งซาเซี่ยใจเย็นลงทันที ที่คิดไว้ตอนแรกเกือบลืมความยากลำบากในตอนนี้
ชั่งใจอยู่ครู่หนึ่ง ในที่สุดเธอก็ยอมแพ้
เธอโต้กลับด้วยความขุ่นเคือง "ก็แค่นั้นแหละ" เจ็บจะตาย
สีหน้าแสดงความรังเกียจอย่างไม่ปิดบัง
เสี่ยวซาโกะได้ยินแล้วหูแดงระเรื่อ รีบแก้ตัว "ครั้งที่แล้วมันเรื่องบังเอิญ ยังไม่ใช่เพราะเธออีก
คราวนี้เริ่มใหม่ ฉันจะทำให้เธอฟิน"
เธอไม่ได้พยายามครั้งเดียวจบ แต่เลือกที่จะยอมแพ้ ถ้ามีความกล้าพอจะฆ่าคน ก็คงไม่ต้องมารับภารกิจกู้เงินแล้ว แถวเกาลูนมีมินิบอสเยอะแยะ ฆ่าแค่ตัวเดียวก็ได้เงินแล้ว
ซ่งซาเซี่ยตั้งสติ คิดว่าทำไมค้างอยู่ที่หกสิบเปอร์เซ็นต์ไม่ขยับ
ได้รับค่าพลังทั่วไป 60 หน่วย
เธอตัดสินใจเพิ่มพลังทั้งหมดไปที่ความสามารถพิเศษ
ความสามารถพิเศษ[140]: เพดาน[200]
60 หน่วยทำให้ร่างกายเปลี่ยนแปลงอย่างมาก
ความชอบใจค้างอยู่ที่ 75% ไม่ขยับ
แล้วก็แกว่งไปมาระหว่าง 75% ถึง 65%
เสี่ยวซาโกะรู้จักใช้ชีวิต สำนักงานมีห้องอาบน้ำส่วนตัว ซ่งซาเซี่ยอาบน้ำเสร็จก็เดินออกจากห้องทำงาน
ห้องบิลเลียดมีคนพลุกพล่าน ไม่เงียบสงบ
ครั้งก่อนซ่งซาเซี่ยเคยมาครั้งหนึ่ง ดาบแผลเป็นจำเธอได้
ซ่งซาเซี่ยเปิดประตูเห็นดาบแผลเป็นและพวกเขาอยู่ที่หน้าประตู สีหน้าเขินๆ
ก่อนหน้านี้เสี่ยวซาโกะสั่งไว้เป็นพิเศษ ให้ลูกน้องทุกคนดูแลซ่งซาเซี่ย
ถ้ามีใครมาหาเรื่องเธอ ให้บอกว่าเธอเป็นคนของเสี่ยวซาโกะ
ซ่งซาเซี่ยก็รักษาคำพูด ไม่ทำตัวสกปรกหรือเหม็นเหมือนเมื่อก่อน
รอบๆ โรงเรียนกลับเงียบสงบเป็นพิเศษ คิดว่าเธอได้เสี่ยวซาโกะหนุนหลัง ไม่มีใครมาก่อกวน
ลูกน้องของเสี่ยวซาโกะทุกคนรู้ดี ต่างก็คิดกันไปต่างๆ นานา
เสี่ยวซาโกะไม่เคยขาดผู้หญิง แต่ไม่เคยมีใครที่เขาสั่งให้ดูแลเป็นพิเศษ
เขาไม่บอกว่าเธอเป็นพี่สะใภ้ และไม่อธิบายความสัมพันธ์ ท่าทีคลุมเครือ ทำให้ทุกคนเข้าใจไปเองว่าเป็นอย่างนั้น
เมื่อมองซ่งซาเซี่ยเดินจากไป ดาบแผลเป็นก็อดไม่ได้ที่จะเอ่ยปากถามด้วยความเคารพ:
"พี่สะใภ้ ไปก่อนนะครับ"
เมื่อได้ยินคำเรียกนี้ ซ่งซาเซี่ยหยุดกึก ตกใจสุดขีด หันไปมองเสี่ยวซาโกะข้างๆ ทันที
แววตาเต็มไปด้วยความสงสัย—นายไปพูดอะไรกับลูกน้องนายไว้หรือเปล่า?
เสี่ยวซาโกะขมวดคิ้ว รีบแก้เสียงเข้ม:
"เรียกอะไรกัน?"
คำตำหนิหนึ่งคำ ทำให้ดาบแผลเป็นเงียบหายไปทันที ไม่กล้าพูดอะไรอีก
ลูกน้องคนอื่นๆ เห็นดังนั้น ต่างก็ปิดปากเงียบ ยืนนิ่งอยู่กับที่ มองดูซ่งซาเซี่ยเดินจากไปไกล
แต่ความคิดในใจ กลับไม่ได้ลดลงเลย
เสี่ยวซาโกะจ้องพวกเขาอยู่ครู่หนึ่ง แล้วปิดประตูห้องทำงาน
จุดบุหรี่หลังเสร็จกิจ ผ่อนคลายระลึกถึงรสชาติเมื่อครู่
แล้วสั่งคนไปจับตาดูซ่งซาเซี่ย ไอ้เด็กนี่บอกว่าเล่นหุ้นหาเงิน?
มูลค่าของเธอยังพอมีประโยชน์ เงินห้าหมื่นนี้ เขาอยากดูว่าเธอจะเอามาคืนยังไง
ซ่งซาเซี่ยรู้สึกว่ามีเงาตามมาตลอด ตื่นตัวทันที
เงาเล็กๆ นั้นมีป้ายบอกว่า: ลูกน้องเสี่ยวซาโกะ ระดับอันตรายหนึ่งดาว
ไอ้ตัวไร้ชื่อแบบนี้ ไม่ต้องสนใจ
แต่เสี่ยวซาโกะส่งคนมาจับตาดูเธอ ถ้าเธอทำท่าจะหนีอีกก็คงไม่ได้แล้ว
รีบเอาเงินห้าหมื่นไปจ่ายที่โรงพยาบาลทันที กันเรื่องวุ่นวาย
เงินห้าหมื่นที่ระบบให้ไว้ยังอยู่ในกระเป๋าเป้ของเธอ
วันรุ่งขึ้นหาโอกาสสะบัดหางออกไป แล้วไปธนาคารฝากเงินสองสามหมื่น
แล้วก็เดินเข้าตลาดหลักทรัพย์
เธอไม่อยากเล่นหุ้นหรอก แต่โกหกไปแล้ว ไม่ไปทำตามให้ดู คงกลัวระบบจะโดนจับได้
ก่อนวิกฤตการเงิน ซื้อหุ้นอะไรก็ได้กำไรเกือบทั้งนั้น อยู่ที่ว่าโลกนี้เหมือนกันหรือเปล่า
สุดท้ายจะขาดทุนหรือกำไร ก็แล้วแต่เธอจะเล่า
เมื่อแน่ใจว่าเงาเห็นเธอเข้าออกตลาดหลักทรัพย์แล้ว เธอถึงวางใจ
PS: ฉันดูเหมือนจะถูกเพ่งเล็งเป็นพิเศษ แค่เฉียดๆ ก็โดนตรวจแล้ว