เธอไม่เคยจับกล้ามหน้าท้องผู้ชายมาก่อน ต้องรีบหดมือกลับ ปลายนิ้วเลื่อนหลุดจากฝ่ามือเขาเหมือนปลาตัวเล็กที่ตื่นตระหนก
แต่เฮ่อจิ้นออกแรงเยอะขนาดนั้น นิ้วทั้งห้ากำแน่น ล็อกข้อมือเธอไว้แน่นหนึบ เธอไม่มีทางหลุดพ้นได้เลย
“ฉันพูดส่งเดชเอง นาย...นายอย่าทำอย่างนี้สิ...”
เสียงเสิ่นอวี่ถังทั้งร้อนรนทั้งเบา แก้มแดงร้อนราวกับไฟลุก
เฮ่อจิ้นก้มหน้าลง ดวงตาหงส์เต็มไปด้วยประกายยิ้มแหย่เย้า “อย่าอย่างไหนล่ะ?”
“ฉันไม่อยากจับกล้ามหน้าท้องนายเลยยยย”
“คุณหนูใหญ่ เมื่อกี้เธอยังบอกว่าอยากรู้อยู่เลยไม่ใช่รึ?” น้ำเสียงเขาเอื่อยเฉื่อย เหมือนกำลังแหย่แมวที่กำลังฟูหาง
เสิ่นอวี่ถัง:“ฉันผิดไปแล้ว ตอนนี้ฉันไม่อยากรู้แล้ว”
ปากก็พูดอย่างนั้น
แต่สายตาของเสิ่นอวี่ถังก็เลื่อนลงไปเองอย่างห้ามไม่ได้ มองเลยไปที่กล้ามหน้าท้องของเฮ่อจิ้น:
เสื้อยืดสีเทาเข้มแนบชิดกับร่างกายเขา ภายใต้เนื้อผ้าพอจะมองเห็นโครงร่างของกล้ามเนื้อได้ราง ๆ เป็นมัด ๆ เส้นสายชัดเจน สายตาเธอเหมือนถูกกาวติดแน่น ขยับไปไหนก็ไม่หลุด
“ยังบอกว่าไม่อยากรู้แล้วอีกเหรอ?”
น้ำเสียงของเฮ่อจิ้นดังมาจากเหนือศีรษะ แฝงไว้ด้วยความหยอกล้อที่เข้าใจทุกอย่างทะลุปรุโปร่ง “ตอนเด็ก ๆ บางคนยังย่องเบา ๆ ไปเปิดประตูห้องน้ำ แอบดูฉันอาบน้ำเลยนะ เป็นใครก็ไม่รู้สินะ”
“...”
กรี๊ดดดดด
เสิ่นอวี่ถังแทบอยากจะมุดหนีลงรูไปให้รู้แล้วรู้รอด ใบหูแดงจนเหมือนจะหยดเลือดออกมาได้
“ตอนนั้นฉันยังเด็กแค่ไหนกัน ฉันยังไม่รู้เรื่องความแตกต่างระหว่างเพศชายหญิงด้วยซ้ำ”
“อือ เธอก็ได้เปรียบตรงที่ยังเด็กนี่แหละ” เฮ่อจิ้นเอื้อนเอ่ยช้า ๆ มุมปากยกขึ้นกว้างทุกที “แอบดูฉันอาบน้ำยังไม่พอ ยังจะตามขึ้นเตียงฉันนอนอีก ไม่งั้นเธอก็ร้องไห้ ดึก ๆ ดื่น ๆ ก็ชอบแอบย่องมาบนเตียงฉันตลอด”