จับผิดเรื่องชู้สาว?
เสิ่นอวี่ถังชะงักฝีเท้า เกือบสะดุดขาตัวเองล้ม
เฮ่อจิ้นสบตาที่เต็มไปด้วยความสงสัยของเสิ่นอวี่ถัง เลิกคิ้วขึ้นนิดๆ “คนที่บ้านเธอให้ฉันคอยดูแลเธอ”
“…เพราะฉะนั้นนายถึงตามมาสอดแนมฉันใช่ไหม ถ้าไม่ทำก็จะไปฟ้อง?”
เสิ่นอวี่ถังไม่คิดว่าเขาจะมาเป็นหูเป็นตาให้พ่อเธอจริงๆ เธอนึกว่าเฮ่อจิ้นแค่พูดขอไปทีบนโต๊ะอาหาร ที่ไหนได้เล่นจริง
ให้ตายเถอะ มันเจ้าเล่ห์เกินไปแล้ว!
เฮ่อจิ้นสาวเท้าเข้าไปใกล้สองสามก้าว โน้มตัวลงต่ำ ดวงตาหงส์คู่นั้นจ้องเข้ามาใกล้เธอ ม่านตาสีดำลึกดุดัน น้ำเสียงราวกับกำลังสอบสวน หรือไม่ก็กำลังหยั่งเชิง:
“ถ้าฉันไม่มา เธอคงหนีไปกับคนอื่นแล้วสินะ”
“ไม่มีทาง!” เสิ่นอวี่ถังรีบอธิบาย “เขามาดักรอฉันเอง ไม่รู้หัวคิดอะไร เขาน่ะปัญญาอ่อน”
ด่าฟู่หานเซิงไปแล้ว ความอัดอั้นในอกถึงได้รู้สึกโล่งขึ้นบ้าง
เหนือศีรษะ เสียงหัวเราะในลำคอของชายหนุ่มดังขึ้นแผ่วเบา เจือความยินดีที่บอกไม่ถูก
เฮ่อจิ้นพูดเรียบๆ “เมื่อก่อนฉันบอกว่าเขาโง่ เธอยังด่าฉันเลย”
“….”
เสิ่นอวี่ถังรู้สึกผิดขึ้นมานิดๆ
นี่ขุดเรื่องเก่ามาทำไมกันนะ
เธอทำเป็นใจเย็นสะบัดผม “อ๋า… อย่างนั้นเหรอ ฉันจำไม่ได้แล้ว”
“จำไม่ได้แล้วเหรอ งั้นให้ฉันช่วยทบทวนความจำให้ไหม?”
ตอนนั้น เสิ่นอวี่ถังมีตาและหัวใจทั้งหมดอยู่ที่ฟู่หานเซิง เธอเป็นคนไม่เคยถูกงานบ้าน แต่นางกลับยอมลงมือทำกับข้าวให้ฟู่หานเซิงด้วยตัวเอง ซุ่มซ่ามใช้มีดหั่นผัก ซุ่มซ่ามเปิดเตาแก๊ส ซุ่มซ่ามผัดอาหาร
วันนั้นมือของเธอไปแตะหม้อร้อนๆ โดยไม่ตั้งใจ นิ้วบวมแดงปวดแสบปวดร้อน