เสิ่นอวี่ถังกอดแน่นกว่าเดิม
แขนแทบจะรัดคอเขาจนขาด ทั้งตัวแนบชิดเขา ไม่เหลือช่องว่างแม้แต่นิด
เฮ่อจิ้นแกล้งทำเป็นปัดเสื้อผ้าเธอพลางยิ้มเยาะ "เมื่อกี้ยังบอกว่าชายหญิงไม่ควรถูกเนื้อต้องตัว ต้องอยู่ห่างฉันหน่อยไง"
เสิ่นอวี่ถังยอมจำนนอย่างไม่มีศักดิ์ศรีทันที น้ำเสียงอ่อนหวานราวกับน้ำผึ้ง
"ฉันผิดเอง ฉันขอถอนคำพูดตอนนี้ได้ไหม"
"ไม่ได้"
เสิ่นอวี่ถังแทบจะร้องไห้ "แล้วต้องทำยังไงถึงจะได้"
เฮ่อจิ้นหลุบตาลง มองแก้มขาวเนียนราวเครื่องกระเบื้องของเธอ มองขนตาที่ชื้นระเรื่อและสั่นระริก
"เรียกพี่ชายสิ"
เสิ่นอวี่ถังกัดฟัน รวบรวมความกล้าเอ่ยเรียกเขา "พี่ชาย"
เสียงเบาราวกับยุงบิน
เฮ่อจิ้น "หืม ไม่ได้ยิน"
เขาจงใจใช่ไหม
แต่พอคิดว่าแมลงตัวนั้นอาจยังอยู่ใกล้ ๆ เสิ่นอวี่ถังก็ข่มความกลัว เชยคางขึ้นเบา ๆ ซบลงข้างหูเฮ่อจิ้น ริมฝีปากแทบแนบกับใบหูเขา
"พี่เฮ่อจิ้น"
น้ำเสียงของเด็กสาวอ่อนหวานดั่งสายลมที่สุดในเจียงหนาน อ่อนโยน ออดอ้อน จนใบหูชาไปหมด
ร่างกายที่อ่อนนุ่มถึงขีดสุด กลิ่นหอมอ่อน ๆ ที่แสนน่าดม ผสานกับน้ำเสียงที่ชวนให้ใจสั่นนั้น
ลูกกระเดือกของเฮ่อจิ้นขยับขึ้นลงเล็กน้อย เขาครางเสียงต่ำในลำคอ เล็ดลอดออกมาจากส่วนลึกของลำคอ ทุ้มต่ำและเก็บกด
เสิ่นอวี่ถังไม่รู้สึกอะไรเลย ยังถามอีก "ปัดมันออกไปหรือยัง"
ปฏิกิริยาของชายหนุ่มเบื้องล่างพลันเนิบช้าลงมาก เนิ่นนานต่อมาเขาจึงค่อย ๆ เอ่ยปาก น้ำเสียงแหบพร่าไม่เป็นธรรมชาติ "น่าจะ"
เสิ่นอวี่ถังจึงได้ถอนหายใจออกมา เส้นประสาทที่ตึงเครียดในสมองได้ผ่อนคลายลง
จนกระทั่งได้ผ่อนคลายแล้ว ถึงได้รู้สึกว่ามีบางอย่างผิดปกติ
อย่างเช่น หน้าท้องเธอสัมผัสกับ...
สิ่งที่แข็ง
มาก
เสิ่นอวี่ถังเอื้อมมือไปจับโดยไม่รู้ตัว วินาทีถัดมา ข้อมือเธอก็ถูกเฮ่อจิ้นคว้าไว้ แรงมหาศาลราวกับคีมหนีบเหล็ก