หลังจากพวกเขาไปแล้ว เสิ่นอวี่ถังก็ดึงทุกคนเข้ารายชื่อบล็อกในวีแชท
สองสามวันก่อนยุ่งจนเกือบลืมไปเลย พวกเขายังไม่ได้บล็อกในวีแชทสักคน
เสิ่นอวี่ถังหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา แตะเข้าไปในแชท ก็เห็นบันทึกการคุยกับฟู่หานเซิง
เลื่อนขึ้นไปด้านบน หน้าจอเต็มไปด้วยแชทสีเขียว ล้วนเป็นข้อความที่เธอส่งภายใต้การควบคุมของเนื้อเรื่อง หรือพูดอีกอย่างก็คือที่ตัวร้ายผู้ร้ายกาจเป็นคนส่ง:
[หานเซิง ฉันซื้อนาฬิกาผู้ชายรุ่นใหม่มาให้แล้วนะ เธอลองใส่ดูหน่อยดีไหมว่าโอเคไหม? [ลูกแมวกระโดดดึ๋งๆ.jpg]]
[เธอสนใจฉันหน่อยได้ไหมน้า….[ร้องไห้][ร้องไห้]]
[[ฉันแตะ "ฟู่หานเซิง" แล้ว]]
[พรุ่งนี้ไปกินข้าวที่โรงอาหารด้วยกันมั้ย? ฉันไม่ได้เจอเธอสามวันแล้วนะ~]
[T^T ทำไมรับเงินโอนไปแล้วไม่ตอบข้อความล่ะ? อ้อใช่… ฉันส่งเชอร์รี่ไปให้เธอที่บ้านกล่องหนึ่ง อย่าลืมกินนะ! สดมาก หวานมากด้วย!]
ส่วนฟู่หานเซิงนั้นเย็นชาสุดขีด แทบไม่สนใจเธอเลย
นานๆ ทีจะตอบว่า "อ้อ" "อืม" "รู้แล้ว" หรือไม่ก็แค่มหัพภาค อย่างขอไปที
ตอนนั้นตัวร้ายยังไม่กลายเป็นคนเลว เธอเป็นแค่เด็กสาวที่พยายามมอบหัวใจให้อย่างงุ่มง่าม ชอบสะสมสติกเกอร์น่ารักๆ ทุกครั้งที่ส่งข้อความก็ระมัดระวัง กลัวว่าจะทำให้ฟู่หานเซิงรำคาญ