วันจันทร์ที่หอประชุม มีการจัดการแข่งขันบัลเลต์ขึ้น
“เอ้ย พี่จิ้น มาได้ไงเนี่ย”
ที่หน้าประตูหอประชุม โจวเฮ่อแปลกใจที่เจอ รีบเข้าไปถาม “อยู่ดี ๆ มาเชียร์บัลเลต์ได้ไง ปกตินายไม่ชอบอะไรพวกนี้ไม่ใช่เหรอ”
เขามาดูสาว ๆ แต่เฮ่อจิ้นไม่เคยขาดคนมาตามจีบอยู่แล้ว ยืนอยู่ตรงนั้นก็มีสาว ๆ กรูกันเข้ามาไม่หยุด
เฮ่อจิ้นเหลือบมองเขาอย่างไม่ใส่ใจ น้ำเสียงเนิบนาบ “มาเก็บชั่วโมงจิตอาสา”
โจวเฮ่อยิ่งงง “แต่ชั่วโมงจิตอาสาเทอมนี้นายครบแล้วนี่”
“…” เฮ่อจิ้นชำเลืองเขาช้า ๆ “ก็แค่เบื่อ ๆ ไม่มีอะไรทำ ไม่ได้เหรอ”
โจวเฮ่อหรี่ตา “เรื่องผิดปกติต้องมีเหตุ พี่ไปปิ๊งสาวสวยคนไหนมาใช่ปะ”
“ยังไงก็ไม่ได้ปิ๊งนาย”
“…”
โจวเฮ่อเปลี่ยนเรื่อง “นายว่าใครชนะ”
เฮ่อจิ้นไม่ลังเลเลย “เสิ่นอวี่ถัง”
โจวเฮ่อแปลกใจเล็กน้อย “เสิ่นอวี่ถังเนี่ยนะ”
“มีปัญหาอะไรเหรอ”
“เปล่า ไม่มีปัญหา”
แต่ข่าวว่าเสิ่นอวี่ถังเต้นบัลเลต์ห่วยนี่ไม่ใช่เพิ่งมีวันสองวัน แล้วพี่จิ้นมั่นใจขนาดนั้นเลยเหรอ
ขณะเดียวกัน
ซูหร่วนหร่วนถูกสาว ๆ กลุ่มหนึ่งห้อมล้อมอยู่ตรงกลาง ประหนึ่งดาวล้อมเดือน
“หร่วนหร่วน เธอคือหงส์ขาวในโลกมนุษย์ชัด ๆ!”
ซูหร่วนหร่วนเปลี่ยนชุดกระโปรงหงส์ขาวไว้ก่อนแล้ว กระโปรงฟูฟ่องสีขาวซ้อนกันเป็นชั้น ๆ ดูบริสุทธิ์ราวกับดอกบัวขาวบานสะพรั่ง
คนรอบ ๆ ล้วนเป็นเพื่อนร่วมห้องของเธอ ในสายตาเต็มไปด้วยความอิจฉาและตื่นตะลึง
ฉินเสี่ยวหย่าโอบแขนเธออย่างสนิทสนม “พระเจ้า หร่วนหร่วน วันนี้เธอสวยเกินไปแล้ว! เธอต้องคว้าชัยชนะได้แน่ ๆ ถึงตอนนั้นอย่าลืมพวกเรานะจ๊ะ~”
“ได้สิ” ซูหร่วนหร่วนยิ้มหวานละมุน “พอฉันได้แชมป์ ยังไงก็ไม่ลืมพวกเธออยู่แล้วจ้ะ”