วันรุ่งขึ้น
โรงอาหารของโรงเรียน
แสงแดดสาดส่องผ่านหน้าต่างบานใหญ่ กลิ่นอาหารอบอวลไปทั่ว
เสิ่นอวี่ถังยังจำได้ว่าหลังการแข่งขันวอลเลย์บอล เธอบอกว่าจะเลี้ยงข้าวเฮ่อจิ้น
เธอเดินถือถาดอาหารสองถาดมา ถาดเต็มจนล้น
“นี่ ของโปรดของเธอทั้งนั้น!”
อาหารบนโต๊ะล้วนเป็นเมนูที่เธอเลือกสรรให้เฮ่อจิ้นอย่างพิถีพิถัน
เฮ่อจิ้นนั่งตรงข้าม มือหนึ่งเท้าคาง ดวงตาหงส์หรี่เล็กน้อย น้ำเสียงขี้เกียจแต่มีเสน่ห์ “ลำบากเธอที่ยังจำรสนิยมฉันได้”
เสิ่นอวี่ถัง “ฉันจำได้สิ จำได้ด้วยว่าเธอไม่กินพริกหยวก แพ้มะม่วง ไม่ใช่แค่กินเผ็ดเก่ง ยังขี้หึงอีก...”
“อืม ถูกหมด”
เฮ่อจิ้นตอบเสียงเรียบ มุมปากยกขึ้นมากกว่าเดิม
กำลังแอบดีใจอยู่เงียบๆ
เขาพูดต่อ “ฉันก็จำความชอบของใครบางคนได้เหมือนกัน ไม่ชอบผักชี แต่ต้องใส่ต้นหอม ชานมต้องหวานครึ่งเดียว ที่ชอบที่สุดคือมันม่วงบ๊อบบะ...”
โจวเฮ่อมาถึงโรงอาหารตอนนั้นเอง
เขาถือถาดอาหารมา พลางหรี่ตามอง
โอ้ นั่นพี่จิ้นของเขาไม่ใช่เหรอ!
“บังเอิญจังเลย ขอแชร์โต๊ะด้วยได้ไหม?”
โจวเฮ่อยิ้มกว้างจนเห็นฟันขาวซี่เรียงเป็นระเบียบ ถือถาดเดินไปทางเฮ่อจิ้น ทำท่าเตรียมจะนั่ง